Er tussenin

 

De schouwburg van Hoogeveen is vanavond bijna vol. Ik zit op het balkon. Te kijken en te luisteren naar Vlier, van Daniel Lohues. Prachtige voorstelling. Aan de ene kant van mij zitten twee dames, 65+. Ze smoezen af en toe wat. Heel zachtjes. Na de pauze zegt de ene tegen mij: ‘Jij bent een Drentse, denk ik, want wij horen jou wel lachen, jij verstaat het wel.’ Ik beaam het en vraag aan de dame waar zij dan weg komt. ‘Ik woon hier sinds ‘75 hoor, maar ik versta niet alles.’ Ik woon hier ook sinds ‘75, denk ik, maar goed, bij mij thuis praatten ze wel plat. Niet tegn mij, maar ik heb stiekum wel veul metkreegn. 

 

‘Weet jij wat leemtig betekent?’ vraagt de vrouw vervolgens. Ik moet even nadenken waar het woord tijdens de eerste helft van de voorstelling zat. ‘In een lied denk ik’ zegt de vrouw, als ze me ziet denken. Maar dat kan ze niet meer nazingen, helaas. Levendig, zeg ik. ‘Ja zie je, dat helpt als je hier vandaan komt....’

 

Aan de andere kant van mij is het stiller, maar klinkt er ineens luid applaus als Lohues vertelt over de borden langs de weg voor de boeren in de VS: ‘Dat moeten ze hier ook doen.’ De man naast mij knikt heftig en klapt zijn handen bijna stuk. Dat doet hij ook als Lohues praat over die lui in hun bubbel die de paasvuren willen afschaffen. Zo is dat.

 

En ik? Ik zit er tussenin. Tussen het willen verstaan en herkenning. Onderdeel zijn van iets dat vraagt. Een mysterie willen verstaan en de twijfels over mijn antwoorden. En soms, heel soms applaudisseren, en omwille van die herkenning iets van mezelf willen teruggeven. Alsof het klapt. Uh, klopt. Blij dat ik het gisteren in de kop kreeg dat ik naar Lohues in Hoogeveen moest. Amen was nooit eerder zo luid hoorbaar.

 

 

 

Daniel Lohues speelt tot 23 juni in theaters door het hele land. Check http://www.lohues.nl/agenda/

 

geschreven op 19 april 2018