Liefde is

 

Liefde is van nature vrij. Voor mij is het belangrijk het te hebben, zonder het te bezitten. Zonder liefde is mn leven zinloos. Ik zoek in contact met anderen altijd naar de verbinding, liefde. Ik heb er zelfs m'n vak van gemaakt.* In m'n relatie met anderen ben ik geen eigendom van de ander, en zie ik de ander ook niet als mijn eigendom. Zo is voor mij een relatie niet. Relaties zijn er niet voor om de liefde te remmen, maar om elkaar energie door te geven. Energie waarmee de aarde is geschapen, die verlossende energie die alles in een ander daglicht kan stellen. Een rem daarop, remt die liefde. Schaamte remt en in mijn geval speelt ook een angst voor veroordeling en uitsluiting, een eenzame dood een rol. Ik ben de enige die mijn grens kan aangeven. Ik voel veel liefde voor veel mensen, mannen, vrouwen maar in welke mate en hoe ik die liefde deel verschilt naar gelang de liefde loopt. Het spel wat de liefde opgang brengt is fijn en opwinding wekt creativiteit. Een enkeling kan heel dichtbij me komen, maar de meesten blijven op afstand.

 

Misschien is een mensenziel als een zeepbel, die op een klein vlak langs andere bel schuurt. Dan gebeurt er iets van binnen, het begint te kolken en te draaien, maar één worden zij pas als de zeepbel uit elkaar spat. Dan zijn zij er niet, maar is er enkel nog liefde. Of dat alleen kan door met elkaar te vrijen, dat weet ik niet. Ik weet wel dat in mijn contacten met anderen er altijd twee helen. We hebben elkaar allemaal iets te geven, steeds op een unieke manier. 

 

Of misschien is de ziel als een ui. Ik heb m'n leven om m'n mezelf af te pellen, om dat te doen stel ik me open voor de liefde, die op m'n pad komt. Soms prettig, soms pijnlijk. Bij elke verlossende ervaring valt er een schil van me af, totdat alleen de liefde overblijft. Ik geloof niet dat de liefde anderen kwetst, omdat iedereen zelf verantwoordelijk is voor wat je voelt. Een gevoel van gekwetst zijn door de ander, raakt iets aan dat al in me aanwezig was. Dat doet pijn. Verliefdheid voel ik als iets dat de ander in me losmaakt dat niet in mij aanwezig is. Ook pijn, maar dat noemen we meestal verlangen. Iets wat stuk is en geheeld wil worden. En als de liefde tussen twee mensen wederzijds stroomt krijgt die pijn ook de kans te helen. Dat maakt relaties met anderen zo ontzettend waardevol.

 

Zo krijgen we allemaal van kleins af een ononderbroken stroom van licht en liefde mee en zeulen we ook pijn mee, eigen pijn. Waar dat vandaan komt weet ik niet, misschien van vorige levens, misschien van onze (voor) ouders, misschien door iets waardoor ons kinderhart brak. De rol van de liefde in de verhalen van mensenlevens leiden mij voort. De pijn en de liefde die de verhalen vormen geven kleur aan het bestaan. Ik geloof dat liefde sterker is dan pijn. Pijn zal altijd zijn, zolang we het gevoel hebben dat onze cirkel niet heel is. En wat altijd blijft is de liefde, waarmee we onze cirkels kunnen helen. Zo gaan licht & donker hand in hand. Wat voor mij in elke relatie voorop staat is eerlijk zijn, tegenover jezelf, tegenover de ander en elkaars grenzen willen leren kennen en respecteren. Gevoel hebben voor wie je bent, waar je staat, wat je pijn is en waar je liefde aan de ander te geven hebt. Ik weet niet of het leven zin heeft, maar liefde geeft de zin aan mij

 

 

geschreven: 22 oktober 2017

http://www.silviafledderus.nl/spiritualiteit.html