Pasen 2018

 

 

Nee, gemakkelijk was het allerminst. De erfenis van mn vader die ik in de schoot geworpen kreeg los te laten. Afgelopen winter

doofde de kaars. Dik twee maanden bijna alleen maar rekenen voor Boetn Deure. Knopen tellen. Vrijwillig. Niks aan. Steeds banger voor de uitkomst en voor onbegrip, afkeuring en uitsluiting. In de wandelgangen van mijn hoofd hoorde ik “Zie je wel, wat wij konden, krijgt zij niet voor mekaar” En: ‘Haha, kijk haar dan met haar ambities!’ en soms ‘Ze pakt alles van ons af!’ Zo kwamen hoon en spot me tegemoet de afgelopen dagen, of weken. Alsof de stuurlui aan wal mij in bezit hadden genomen, of nog erger dat ik de slavenketting waarmee het collectief me had vastgebonden zonder hun toestemming aan het losbreken was. Ik sliep er slecht van, heel slecht. Dit is dus keerzijde van verantwoordelijkheid nemen, dacht ik. Een enkeling zei voor mij te zijn, wat me enorm troostte. De rest draaide weg, liet me in de steek, was er niet, wilde liever dat het bleef zoals het altijd was geweest. Zo voerde ik oorlog in mn hoofd en samen met het eindeloze gereken werd op pijnlijke wijze mijn creatieve geest gedood.

 

 

Afgelopen weekend, met Pasen heb ik bij het vuur de vrede getekend. Dat leek me wel een geschikt moment. De veroordelingen zijn voorlopig uit mn hoofd. Wat rest is de kans om de komende tijd nieuwe wegen voor Boet’n Deure verkennen, gesteund door de rest van het bestuur. Schatten zijn het, superblij met zo’n fijn team. Een nieuw leven. Niet de erfenis van mijn vader, niet als bezit van iets of iemand, maar een nieuw verhaal schrijven. Het volgende hoofdstuk voor Boet’n Deure: voor kunst, akoestische muziek, deze mooie bedreigde planeet en haar lieve mensen.

 

Dankbaar voor alle woorden die tot me kwamen, ik neem graag mee wat goed is geweest en laat het verleden los, om de vrijheid weer te proeven, zoals ik rondliep in mn kleutertijd, om te doen wat ik het liefste doe én te ontdekken wat ik goed en graag kan. Met prachtige herinneringen en een beetje levenservaring erbij, mensen waar ik me bij thuis voel, en een onderbuik vol ideeën. Ja, ik ben nog een beetje beduusd van deze bevalling, maar over anderhalve week gaan we de geboorte van een levensjaar vieren. Boet’n Deure Snarenpluk. Er is meer dan genoeg om blij van te worden en dankbaar voor te zijn. Vier je met me mee?

 

 

 

 

geschreven op 6 april 2018, n.a.v. de beslissing om geen  Boet'n Deure evenementen te organiseren bij Poolshoogte in 2018

Foto: Marieke Odekerken