Sok's Hemelvaart

 

'Nu moet je het zelf doen', zegt mijn vriendin tegen me. Ik moet er even aan wennen op deze vreemde, rijke zonnige lentedag. Woorden blijven vandaag langer hangen. Het is een paar uur nadat tot me door is gedrongen dat Sok doodziek is. Dat was vorige week. Hij wilde niet meer eten en niet meer drinken, zocht het 'alleen-zijn' op. Ik herken in hem het gedrag van andere katten die bij me hebben gewoond en stervende waren. Een ziel die alleen wil zijn, zich elders nestelt, maakt zich op voor transformatie. Het verhaal van Pasen, en zo werkt de natuur ook. In de mensenwereld doen we dat anders, en dus ga ik die dinsdag met Sok naar de dierenarts die me na een kort onderzoek door haar zinnen heen zegt dat er geen leven meer in zit; de goede bloedcellen worden niet meer aangemaakt en de foute bloedcellen vreten de goede op, of zoiets. Oorzaak onbekend. 

 

Die ochtend rijd ik wat verward terug naar huis. Er valt veel op zijn plaats. Alles is er nu: afscheid, verdriet, betekenis. In een paar minuten overzie ik het hele schema. 's Middags neem ik samen met m'n dochters afscheid van Sok. Sok heeft ons veel gegeven, nu geven wij hem liefde en daarna laten we hem rustig inslapen. Het stoffelijk overschot nemen we mee naar huis. We baren Sok op en we begraven hem even later in de tuin. Mijn vriendin van wie we Sok kregen, is er ook bij. Stervensbegeleiding, uitvaarten en rouwverwerking horen bij elkaar, én is een vrouwenaangelegenheid. Samen zijn we er heel goed in, net als in geboortes trouwens.

 

Nu is het leven en dood in zichzelf vermoedelijk zinloos, maar door rituelen en woorden krijgt elke transformatie in het leven voor mij betekenis. Blij dat ik dat kan.

 

Zoals iedereen die voorbij komt heeft Sok iets gebracht en iets gehaald. Zijn dood plaats ik nu in een rijtje van gebeurtenissen van de afgelopen weken. Zo had ik met Pasen mijn wil om mijn vaders muziekerfenis voort te zetten, laten gaan. Het meisje in mij vatte bovendien de moed om 'De Wedstrijd' definitief te staken en daarna schilderde ik De Versmelting waarin het mannelijke in me na dik 40 jaar z'n plek kreeg. De dood van Sok grijp ik aan om definitief afscheid te nemen van gevoelens die me veel te lang in bezit hebben genomen. De theoloog in me noemt dat 'mijn schulden. Jezus!

 

Enfin, met Hemelvaart neemt Sok ze voor mij mee naar de andere kant. Of het echt zo is, dat weet ik niet. Of doodgaan daarmee zin krijgt evenmin. Op dagen dat tijd en ruimte anders zijn, en woorden en beelden die tot me komen meer gewicht lijken te krijgen, schieten deze gedachten door me heen. Ik vertrouw ze toe aan papier. Vaarwel Sok; therapeut, vriend en leraar. Dankbaar voor wat je hebt gehaald en gebracht. Nu ga ik het zelf doen.