Detox

 

‘Hoe is het met je libido?’ vraag ik hem met een knipoog. ‘Veel te warm’ antwoordt hij kort, terwijl hij z’n laatste stukje pizza opeet. We zitten met de meiden aan tafel in de stad van de liefde. Iets in deze toko spreekt me helemaal niet aan. De muziek staat hard, maar dat is niet het enige. Ik weet niet wat. We rekenen af en vertrekken snel.

 

Na het eten wil de jongste dame graag nog even zwemmen en de oudste dame wil haar instagramadministratie bijwerken. Marcel gaat met hen mee, en ik loop langs het water. Het is een heerlijke avond, bij Parc Vilette, midden tussen de bevolking. Ze dansen, spelen, lachen, eten, praten. De kinderen rennen. Hier zijn geen toeristen of blanke mannen met stropdassen, het is een heel vrolijk en kleurrijk gezicht. Na twee uurtjes stuur ik Marcel een berichtje of hij bij me komt zitten aan het water. De meiden zijn binnen en hij komt. Hij voelt zich niet goed, maar hij komt toch. Mijn meisjeshart slaat over. 

 

Vijf minuten slaat m’n hart nog eens over, als ik hem zie. Hij is paars aangelopen, rode ogen, een vuurrode rug en buik. Hij zweet niet meer, rode vlekken op z’n benen en helemaal leeg gelopen. Diami. ‘Het gaat helemaal niet goed met me’ zucht hij. Ja dat is goed zichtbaar. Hij schrikt als ik hem wijs op de kleur van zijn gezicht en de vlekken op z’n lijf. Even adem halen. Ja, het was weer een snikhete dag in de stad. Onze eerste diagnose is dan ook zonnesteek ofzo. Daarop lopen we naar ons appartement, en ik zet hem in bad om af te koelen. Hij moet in een koud bad volgens pechhulp internet, maar het water bij de douche wordt niet koud. Gelukkig assisteren de meiden met lauwe natte handdoeken. We leggen ze over hem heen. Dat helpt.

 

Hij zucht en steunt, en paniekeert zoals alleen een man dat kan. Het komt over alsof we vanavond nog afscheid van elkaar moeten nemen. ‘Wat als Marcel naar het ziekenhuis moet?’ vraagt de oudste. ‘Ik denk niet dat dat hoeft, maar dan zorg jij hier voor je zusje’ ze schrikt even op van die verantwoordelijkheid. De jongste hoort het en duikt zodra ze de kans krijgt in de armen van haar grote zus. Die twee zo samen, dat zie ik niet vaak. Ik houd het beeld vast en sla het op.

 

Ondertussen kreunt onze patient in bad. Om hem verder te laten afkoelen zetten we er een ventilator bij en doen we ijsblokjes op z’n hoofd. Het werkt, na een paar minuten zit hij te rillen van de kou. Z’n huid is nu volkomen gevoelloos. Op zijn verzoek heb ik intussen de huishulp gevraagd me wegwijs te maken in medisch Parijs. Hij werkt van harte mee en regelt dat de dokter gauw komt. 

 

De oudste heeft ondertussen op internet gelezen dat in geval van zonnesteek het beter is om de patiënt juist níet in koud water te zetten, waarop we besluiten dat hij uit bad moet. Hij hijst zichzelf op, droogt zichzelf af en posteert zich vervolgens bij het raam en de ventilator, midden in de kamer. Daar zit hij dan, onze patiënt.

 

Na een uurtje komt de dokter. Hij gaat bij hem zitten en doet z’n onderzoekje. Stelt een paar vragen en meet wat dingen: geen koorts, hartslag iets verhoogd, bloeddruk goed, rode vlekken op rug en in de nek. Waarschijnlijk een reactie op eten. Dat is alles. Hmm. Hij dankt de dokter en we nemen afscheid van hem, dan  zucht hij een keer en staat op. Opgelucht, volledig gedetoxt, niks aan de hand. Alle schakeltjes in zijn hoofd zijn weer aangesloten. Zijn leven gaat weer verder: Waar waren we gebleven?

 

 

Marcel geeft ons een kus vanwege onze goede zorgen. Ahum.... de ijsklontjes in z’n nek waren volkomen overbodig, net als het afkoelen bij de ventilator. Weinig ging goed en nee, we hadden alle vier direct al geen goed gevoel bij die pizzatent. Nu zitten we met z’n vieren op de bank, bijzonder. We lachen en stoeien ons onvermogen om de dingen goed aan te durven voelen, er naar te luisteren en de gevolgen daarvan eruit, heerlijk. Het leven is goed in de stad van de liefde...