Gaasje

Dus ik denk: ' Ik ga voor m'n schilderles aan snel even langs de apotheek, want daar zullen ze toch ook wel gaasjes hebben voor een brandblaar. Die kan ik daar ook even halen.' Ik loop naar de balie en leg uit aan de dame achter de balie: thee, heet, been, zus en zo. Stromend water en geen serieuze pijn. Ze is nieuwsgierig dus ik laat het maar even zien. ‘Oei, zegt ze, dat is wel een blaar ja.’ ‘Ach ja, zeg ik, ik moet even gaasje hebben voor als de blaar het begeeft. Het liefst iets dat vet is. Heb je dat?’ ‘Ja, zegt ze, dat heb ik wel, maar die wil ik je als ik dat zo zie niet verkopen. Ga maar even langs de doktersassistente.’ Ik zucht een keer en ga naar het volgende loket. De ogen van de wachtkamer zijn inmiddels op mij gericht.

 

Bij het volgende loket staat de vriendelijke assistente me te woord nadat ze haar telefoongesprek heeft afgerond. Ik mag even mee naar haar kamertje. ‘Oei zegt ze in haar behandelkamertje, dat is wel een blaar.’ ‘Ja, zeg ik, ik moet even een vet gaasje voor als het knapt.’ ‘Ja, zegt ze, ik snap wat je bedoelt. Die heb ik laatst ook bij voor m’n zoon gehaald bij de drogist. Binnen twee weken was de wond zo goed als weg en de huid weer heel. Maar, zegt ze met enige aarzeling, ik heb je er niks over gezegd. Volgens het protocol moet de huisarts er namelijk even naar kijken.’ Wacht hier maar even. Ik zucht nog een keer. Blijkbaar is het verkopen van een gaasje voor een blaar niet zomaar iets. Ik ga door naar de top van de organisatie.

 

Vijf minuten later sta ik in de kamer van de huisarts. Er is een gaatje in de immer volle agenda. Ik heb geluk. Ik zeg: ‘Ik heb een brandblaar, en nu wil graag een gaasje, voor als het knapt.’ De huisarts kijkt naar de blaar en deelt vervolgens haar kennis over brandwonden met me. Het sluit precies aan bij de informatie die ik gisteren er over op het internet vond. Ze zegt: ‘Ik zal er even een vet gaasje op doen.’ Ze doorzoekt haar laatjes zorgvuldig en rap, terwijl ze met me deelt dat het heel vervelend is, zo’n plek. Ik knik, en zeg niks. Ik wacht. Vervolgens plakt de huisarts het gaasje er met alle liefde op, iedereen blij. Ik kan na dik twintig minuten eindelijk naar schilderles, met een gaasje. Als ik bij de deuropening afscheid neem van de huisarts zegt ze: ‘Zulke brandwonden kun je trouwens prima zelf behandelen hoor, de gaasjes zijn te koop bij de drogist en apotheek.....’