Herfst

 

Op de oude kerk in Zwartemeer - de veenkathedraal - werd deze week een nieuw dak geplaatst. Ik zag het toen ik naar het Bargerveen reed. Ik kom daar graag. Een grote kraan bij de kerk was van ver af te zien. Het tafereel deed me denken aan een gesprek dat ik een paar jaar geleden had met de eigenaar van deze vervallen kerk. Hij vertelde over zijn kinderjaren: WO II, Rotterdam. Hoe hij troost vond in de oude liturgie van die tijd en hoe hij nu weer zocht naar dat geluk. Het herstel van het dak van de vervallen kerk maakt, een leven later, zijn cirkel rond. 

 

Het is droog. Ik zet mijn auto op de grote parkeerplaats, waar nog twee auto's staan en loop door het veen. Ik verlang naar de herfst. Naar regen, een doorweekte broek, de koude wind in mijn gezicht en het verlangen naar de zomer die allang achter me ligt. Maar het liefst verlang ik naar het niet-verlangen. Dat alles klopt. Zoals vorig weekend ergens, op een niet te bepalen tijdstip, toen eenzaamheid er niet was. Momenten dat alles in bloei staat, het vuur brandt en het water stroomt. Die momenten van klaarheid, zoals Martin Bril zo fraai verwoordde, zijn er niet de hele dag.

 

Vandaag misschien wel, je weet nooit wanneer het je overkomt. Het is opnieuw een warme dag in het veen. Er verandert iets, waarvan ik niet weet waar het vandaan komt. Dit jaar kleurt de herfst anders. Ik kijk door de stilte om me heen. Hopend op een moment dat ik er oog in oog mee sta. Ik zie een vuurvlinder op fluitekruid. Ik blijf er even bij zitten, en denk terug aan Tsunami, een schilderijtje dat ik in de zomer maakte, met een vuurvlinder. De vlinder verwijst nu naar die tijd. Even later schiet door me heen dat er gisteren een libel bij me kwam zitten, die me nu herinnert aan Het offerfeest en het herstel van oma’s cirkel die daar op volgde. Met vrouwen en mannen sprak ik deze zomer openlijk over hoe we zelf, en in onze cultuur worstelen met sexualiteit, en hoe de schaamtedeken ons leven bepaalt. Het klimaat verandert. 

 

De blaadjes van de bomen zijn deze herfst roder dan andere jaren. Ze vallen op hun plek. Net als iedereen, maak ik mijn verhaal daarvan. Verlangen is mijn motor, het verhaal is als een dak boven mijn hoofd.