Fijne feestdagen

 

Net als de afgelopen dagen ben ik moe vandaag. Ik doe pogingen om elke straal licht die er is op te vangen. 's Morgens dans ik bij zonsopkomst, en nadat ik de pony’s heb verzorgd zit ik buiten in de zon onder een boom. De afgelopen dagen heb ik met volle maan m’n gordijnen opengehouden. Er is weinig licht maar het is net genoeg om deze dagen zonder kleerscheuren door te komen, zolang ik de wetten van mijn natuur in acht neem: gezond eten, veel dansen, langer slapen, m'n grenzen respecteren, en in de natuur zijn. Zoals altijd, maar nu extra. Dus ik ga naar het bos, Marcel en de jongste gaan mee. Ik ben blij dat ik een paar jaar geleden de moed had om de stekker uit de verplichting die de traditie over me afriep er uit te trekken. Dat heeft mijn gezondheid goed gedaan. Vandaag stappen we in de auto en rijden bij huis weg.

 

Als we onderweg zijn naar het bos krijg ik ruzie met Marcel. Dat doen we wel vaker, ruzie maken. Supersexy is hij als hij boos is. Dat zouden meer mannen moeten doen. Ruzie maken én het weer goed maken is een belangrijke sleutel voor elke relatie, denk ik wel eens. Vaak vrijen en als vrouw een paar keer klaarkomen tijdens een vrijpartij is één van de andere sleutels, vermoed ik. Dat noem ik fijne feestdagen. Linksom en rechtsom moet de rivier met regelmaat overstromen om het land vruchtbaar te maken. Of misschien draait het in elke relatie om je eigen ruimte nemen en krijgen. Een dans? Ach wat weet ik er ook van; liefde is geen werkwoord of contract. Dus we stappen uit de auto, lopen het bos in en roepen nog een paar lelijke dingen. Beide hebben we ongelijk, dat weten we. De natuur is gelukkig sterker en machtiger dan onze egoïstische geest, dus we maken het ook weer goed.

 

Zonder lawaai geen geboorte, maar daar kan niet iedereen tegen. De jongste dame wordt bang van gekibbel. Ze ziet veel ouders om haar heen scheiden en ze bang is dat wij ook uit elkaar gaan. Ze ziet wat scheiding met kinderen doet, en ook dit jaar zijn er weer een flink aantal ouders uit elkaar. Het mag ondertussen een wonder heten dat haar ouders 23 jaar samen zijn. Open en eerlijk. Dat is geen verdienste, maar voor haar wel een zegen. Ze zegt hoe zij het voorval ziet. Ze heeft gelijk.

 

Het bos doet altijd goed. De rust keert weer terug in ons hart en als mensen van het welbehagen rijden we naar huis. Bij thuiskomt blijkt dat de puber verongelijkt is. Ze kan niet met haar vrienden zijn. Ik ook niet. Een jaarlijkse traditie. Ze stampt naar boven en ik ga in de kamer tussen de kussens liggen. Als ik op mijn telefoon kijk zie ik een bericht met daarop de tekst ‘Fijne feestdagen.’ Hmm. Ik leg m’n telefoon aan de kant en val in slaap bij de kachel. Als ik wakker word doen de dames met Marcel een spelletje in de keuken. Straks gaan de meiden samen eten maken, zo besluiten ze. Sla, tomaatjes en bitterballen. Ik kijk op. Ze doen zelden iets met z'n tweeën. 

 

Is dit het wonder van kerst?

 

De zon gaat bijna onder. Ik word langzaam wakker, pak m'n gitaar en voel me gezegend met zulke fijne huisgenoten.