Een dag om te plukken



Voel me niet goed vandaag, dat gebeurt wel vaker. Het is niet ernstig, het hoort bij gezond leven. Ik ben blij dat mijn lijf altijd vroegtijdig aan de bel trekt, een burnout zit er voor mij niet in. Een natuurlijk leven maakt dat onmogelijk. 

Ik kijk the Ballad of Buster Scruggs nog us. Voor de lach op m’n gezicht, voor inspiratie en om nog maar eens onder ogen te komen dat de dood vaak onverwacht komt. Net als ziekte. Voor doodgaan ben ik niet bang, ook niet voor pijn - ik heb met succes twee kinderen gebaard. Ik ben wel bang voor een eenzame dood.

Ja iedereen gaat alleen. Maar de dagen en het moment vlak voor dat je over het dooie punt heen moet. Als die er komen, dat je nog even dag tegen de wereld wilt zeggen. Het moment dat het niet meer uitmaakt of je je taakjes al afhebt, welke kleren je draagt, of er nog voldoende benzine in de auto zit, de toestand van de wereld, en dat je je niet meer afvraagt wat we vanavond nu weer moeten eten. Dat er dan niemand bij je is als je nog een keer de wereld in wilt kijken, iets wilt zeggen. Iemand wilt vasthouden. Dat lijkt me vreselijk. Dat soort levensgeluk heeft niet iedereen, getuige de Eenzame Uitvaart; een website vol verhalen over mensen die eenzaam stierven. Dat lees ik in de winter, op zo’n grijze koude dag als vandaag. 

Ik heb het leven toch maar mooi, een warm huis, mensen bij wie ik me thuis voel, mooie dingen om naar uit te kijken, een aarde om beter voor te zorgen dan ik tot nu toe deed, een pad om te bewandelen. Vandaag is een dag om te plukken.