Vuur

 

Jongens worden brandweerman, piloot, politieman of iets met auto’s. Meisjes worden juf, verpleegster, danseres of stewardess. Even kort door de bocht; als je naar de beroepskeuzetekeningen van kleuters kijkt gaan jongens vaak voor snelheid, vliegen, vuur blussen, orde scheppen. Of een combinatie. Meiden gaan vaak vliegen, zorgen. Of een combinatie. Het existentiële leven in een notendop. Ik werd danseres, vermoed ik. Ik danste veel en vaak. Thuis. Op schoolkamp, groep 8 deed ik mee met de bonte avond. In m'n eentje. Ik danste op een liedje van Fame. De danshit uit de jaren '80. De film liet me zien wat ik voelde: dat je kunt vliegen. What a feelin'! Na afloop van mijn optreden kwamen m’n klasgenoten op me afgestormd en overladen me met complimenten. Slik. Ik schrok er van. Ze hadden me gezien, terwijl ik zelf onzichtbaar was gebleven. Blozend dook ik weg, ik kon het applaus niet verdragen. 

 

Een paar jaar later mocht ik eindelijk uit, samen dansen. Emmen. Ik kwam van een koude kermis thuis. In de discotheek ontdekte ik dat dansen een feest vol schaamte is. De meiden een beetje weifelend op de dansvloer, terwijl de jongens bier hijsen. Klaar om het vuur te blussen. Ik kreeg het er benauwd van. Dansen werd een drama. Ik had drank nodig om weer los te komen. Soms heel veel, en dat ging prima samen met studeren. Gezellig! Langzaam maar zeker werd dansen iets van vroeger, en werd mijn vuurtje heel klein.

 

In januari 2017 herontdekte ik het opnieuw, door het buikdansen. Ik vond het draadje dat ik in m'n eerste puberteit was kwijtgeraakt terug, én ik durfde het weer op te pakken. Wat een genot om mezelf kwijt te raken, dansend dood te gaan en opnieuw tot leven te komen. Zonder alcohol, middelen of praten. Niet midden in de nacht, maar 's avonds. Ecstatic Dance noemen ze het. En zo voelt het ook. Geen mensen die langs de kant staan te oordelen, geen geloer. Veilig. Ruimte om m’n emoties eruit te gooien in een groep. Zonder woorden. Open. Oei, ik durfde dit. Anderen mochten me zien zoals ik ben: soms stil, soms gek, soms huilend op de grond, soms heel wild. Vrij bewegend zocht ik m’n grenzen op, verraste ik mezelf en hervond ik me. Steeds weer. Vliegen zonder schaamte.

 

De mens is in zijn natuurlijke staat een opzienbarend wezen.

 

Inmiddels vind ik de tweede puberteit veel leuker dan de eerste. Ik heb geen drank meer nodig om mezelf te kunnen laten gaan, of om een andere kant van mezelf te ontdekken, te vliegen, te dansen als anderen op een dansfeestje op hun stoel blijven zitten. Kortom, gezond feest te vieren... en ik kan denk ik nu beter omgaan met complimenten. Wat een zegen.

 

Gisteravond was ik opnieuw bij Ecstatic Dance in Groningen: in een oud schoolgebouw, bij EdanZ, het sfeerlicht, de muziek, de details in de aankleding, de energie die in de lucht hangt. Zalig. Wat een fijne en natuurlijke manier om met anderen te zijn. Wat heb ik er weer van genoten! Dank aan alle mooie mensen die dit mooie evenement organiseren. Dank voor alle mooie momenten die ik beleefde met mensen met wie ik nooit één woord sprak, maar die me zoveel moois hebben gezegd. In het vervolg is online reserveren voor ED Groningen niet meer mogelijk, daarom zal ik om te kunnen blijven dansen, mijn horizon in tijd en ruimte verbreden en waarschijnlijk niet meer of minder vaak de reis naar Groningen wagen. Gelukkig is in het centrum van de wereld Ecstatic Dance overal op een uurtje rijden: Groningen, Zwolle, Enschede, en wie weet ooit in Emmen. 

 

Komma

 

Gisteren heeft mijn jongste dochter -bijna twaalf jaar- zich ingeschreven voor de audities van een dansopleiding. 

  

Het vuur gaat nooit uit