Tijdloos geluk


Elf m2 platen met asbest. Het is niet veel, maar genoeg om gefrusteerd van te worden. Mijn vader zucht, en tuurt naar zijn beeldscherm. Het is een digitaal loket, waar hij met DigiD een formulier moet invullen om de platen naar de stort te kunnen brengen. Als ik binnenkom, zegt ie: 'Hè, ik ben blij dat jij er bent!' Ik ben vertegenwoordiger van de volgende generatie, ik leg de verbinding tussen zijn tijd en de tijd die komen gaat. Vroeger reed je gewoon naar het gemeentehuis, of je belde even met Lies, Henk, of een ander die je de weg wees naar de stort. Maar die tijd is geweest. Dit werkt efficiënter.

 

Op deze zonnige maandagochtend ben ik ineens IT held, terwijl kenners weten dat ik er ook geen donder verstand van heb. Ik kruip aan de keukentafel achter zijn laptop en lukt het me de stappen te doorlopen waar mijn vader op vastliep; ik vink aan wat aangevinkt moet. Ik maak een foto van de vijf platen en voeg die bij de aanvraag. Ik voer alle details in. Na dik vijftien minuten is de aanvraag verstuurd. Nu is het wachten op een mail met een stortbewijs van de gemeente waarmee hij naar de stort kan rijden. Dat komt binnen enkele dagen. Thee.

 

Mijn vader zucht een keer, deze tijd is steeds minder van hem. Het verleden steeds meer. Hij vertelt liever over de gesprekken die hij voert met echte senioren, tachtig plussers. Hij heeft op basis daarvan inmiddels honderden bladzijden geschiedenis geschreven en kan veel verbanden leggen die niet op papier staan. Vorige week sprak hij de buurjongen van zijn opa, die leeft nog. 100+ Samen met deze man sprak hij over de tijd dat er elektriciteit werd aangelegd in de Veenkoloniën. Hoe er toen mensen langs de deuren gingen om dit netwerk aan te prijzen. Als er voldoende mensen mee zouden doen kon het stroomnetwerk gelegd worden. Glasvezel anno toen. Ach zegt die oude baas dan: ‘De mensen waren zo gelukkig toen er stroom kwam.’ Mijn vader zwijgt even en zegt dan: 'Nu is het de gewoonste zaak van de wereld, maar niets is vanzelfsprekend. Ook hier in Nederland niet.... Nu is hier overvloed.' ….met steevast er achteraan: ‘Maar delen is voor mensen te moeilijk.... Ook hier in de buurt.' Over de toekomst is hij danook somber. Dat is hij altijd al geweest. Het was beter om geen vader te worden, zegt hij zelf, want in welke wereld zet je ze neer? Wapenwedloop. Uitputting van de aarde. De zucht naar macht. De liefde won het, en zo kwam ik er toch.

 

Aan de keukentafel raken we met thee en koffie aan de praat over de tijd die is en was. Daarvoor was ik niet naar de Veenkoloniën gereden, maar het komt zo ter sprake. Ik was gekomen om hem te vertellen over de toekomst. Dat ik zo ongelofelijk blij ben met de steun van de Provincie Drenthe en het VSB fonds voor Boet'n Deure Snarenpluk. Dat er nu weer ruimte is om te dromen, om tot leven te komen, met akoestische muziek en mensen. Nee, ik kan het niet zo goed bevatten en ook niet met droge ogen aan mijn vader vertellen. De afgelopen jaren hebben we vaak onze organisatorische frustraties gedeeld, gaf hij mij altijd duwtjes in de rug, deelde hij zijn wijsheid, en zegde hij nooit zijn vertrouwen in de toekomst op. Nu zitten we samen sprakeloos aan de keukentafel, terwijl mijn moeder maar weer eens een keukenrol pakt om onze tranen te drogen. Dit geluk is tijdloos. Het stroomt.