Zonder titels


 

Op de dijk aan het water is een hekwerk, een kooitje. Het kooitje is ongeveer een meter hoog en staat om een paar bankjes en een monument heen. In het kooitje loopt een lammetje driftig langs het hek. Het heeft paniek in z’n ogen. Ik zie het als ik er naartoe loop. Het hekje staat open, en de arme ziel kan er zo uit lopen, maar heeft de uitgang blijkbaar niet opgemerkt.

 

Ik ga ook de kooi in. Het beest ziet het, en raakt nog meer in paniek. Het roept heel hard om z’n moeder. Beh! Ik zet m’n tas op het bankje en drijf het beestje even op. Na een paar tellen vindt het de uitgang. Hij gaat er doorheen, waarna het naar zijn broer en zus loopt die even verderop staan. Ze blaten een keer, drinken even bij hun moeder, en gaan vervolgens verder met grazen. Als ik even later wegloop vergeet ik om het hekje dicht te doen.

 

Zalig Pasen

 

20/4/2019


De puber zit in haar Andre Hazesfase. Althans ik hoop dat het een fase is. ‘Dit is de laatste keer, ik weet jij kijkt nu op me neer’ gaat al een paar weken door het huis. Ik had ook eens zo’n fase, maar toen was ik verliefd. Dus dan is het misschien niet echt. Om indruk te maken op m’n nieuwe vlam leerde ik in korte tijd een groot deel van het oeuvre van Hazes uit m’n hoofd. Waarom? denk ik nu.

 

Aantrekkingskracht zet de mens op een vreemde manier in beweging. Van milde hersenverweking tot ernstige hersenbeschadiging. Hazes kan ik nog steeds wel dromen. Hij heeft zich diep in mijn limbisch systeem genesteld. Tot grote verbazing van de puber. Het mocht onze liefde overigens niet baten. Hij maakte het uit. Met tranen in z’n ogen. Dat vond ik wel sympathiek. Ik zie hem nog zitten.

Ik was er desalniettemin wel kapot van. Ze zeggen dat dat helpt om iemand te vergeten. Ik geloof daar niet in. Buiten zie ik hoe vogeltjes om elkaar heen dansen. Van boven hoor ik ‘Hoop ik dat je voor me staat, en dan....’ ... schrijf ik: Muziek brengt alle liefde steeds opnieuw tot leven.

6/4/2019


 

Na een lange winter wachten stak ze, gisteren of eerder al, de weg over. Ze heeft het water niet gehaald. Een botsing haar eindbestemming. Die pijn is nu van haar lijkwade af te lezen. Haar eieren hebben van schrik vroegtijdig haar lichaam verlaten. Op het asfalt zal het vruchteloos blijven en vergaan. Ik sta er even bij te kijken. Even later lees ik in Brandnetels & Verkeersborden, van mijn held en door mij alom geprezen AL Snijders, een ZKV, met de titel Paddentrek. Daarna noteer ik voor mezelf: Ga steeds weer naar het water. Ook al is het niet zonder risico’s. 

 

Schrijven is levensgevaarlijk

31/3/2019


Het is 20.45 uur. We zitten in de keuken. De jongste dame ligt op tafel en kijkt op haar telefoon. Ik zit ook even op mn telefoon. Opeens zegt ze: ‘Je bent een slechte moeder.’ Ik kijk op. Ja zeg ik. ‘Maar hoezo?’ ‘Je had me allang op bed moeten sturen.’ Ik neem een belerende stem waar. Oh ja, zeg ik.

 

Morgenvroeg moet ze vroeg op want ze gaat naar een open dag van een dansopleiding in Zwolle. ‘Hmm. zeg ik, maar ben ik dan een slechte moeder? Jíj wil naar die opleiding, en dan kun je ook zelf verzinnen dat je vroeg bed op moet en naar boven gaan. Dat hoef ik niet voor je te bedenken, dat kun je toch zelf?’ Ze kijkt me kwaad aan. Gaat van de tafel af en stampt zonder omkijken naar boven. De puberteit dient zich langzaam maar zeker aan. Heerlijk. Paul Simon zingt Graceland. 

25/1/2019