Opnieuw thuis

 

Het was in 2004. Nog maar pas m'n diploma als registeraccountant op zak, en al mislukt in het bedrijfsleven. Met m'n ziel onder m'n arm wandelend door Engeland. Geen idee hoe het verder moest. Alleen en zonder plan stapte ik in Winchester de kathedraal binnen. Een kathedraal, op een bijzondere plek. Wat deed ik daar? Er was net een dienst begonnen, en ik ging er maar bij zitten terwijl ik om me heen keek. De grote ramen, de hoge bogen, dat was even wat anders dan de kerk die ik uit mn jeugd kende. De preek van de voorganger ging over muziek, over de impact van muziek, over muziek organiseren. Ik brak. Ik weet niet waarom. Ik moest heel hard huilen. Er was geen houden aan. Wat ik toen voelde kan ik niet uitleggen in woorden.  

 

Daarop ging ik katholieke theologie studeren, toen een logische stap. Maar ook in het pastorale werk was m'n werk veel korter dan de studie. Opnieuw mislukt. Niet dat ik er om treur hoor. Het toeval en de reden liggen heel dichtbij elkaar, misschien zijn ze elkaars gelijke. Ik ben daar nog niet uit, maar goed. Vier jaar geleden is dat nu. 

 

Na Snarenpluk volgde een bijzondere week. Ik was helemaal op. Dood. En als mijn lijf op is, grijpt een monster onophoudelijk naar het goud. Het resulteert meestal in vertwijfeling en onzekerheid. Een katholieke vriend schreef me: 'Iijden op zích is nooit verlossend. Stándhouden in het lijden, je ziel niet verliezen aan haat en verbittering, dát is verlossend.' Houvast. Ik liep te dolen. Als een afgebrande kathedraal. Muurvast, met m'n ziel onder m'n arm, zoals toen. In 2004. 

 

Ja trots was ik ook even, vrijdag op de aperots. Maar daarna werd het weer stil. Paaszaterdag smeet ik mijn monster in een vuurtje. Zo stapte ik vandaag voorafgaand aan een concert van Pharris & Jason Romero de Plechelmus Basiliek in Oldenzaal binnen. Ik was hier eerder. Wat een kerk, wat een plek, wat een energie. Achter de wolk weet ik direct waarom ik hier terugkom. Behalve een vrijwilliger is er niemand. Ik ga voorin de kerk zitten en mijn gedachten gaan terug naar 2004. Terug naar hoe het begon. Wat en wie er sindsdien en vooral de laatste weken op m'n pad kwam. Hoe de wonden helen. Ik zie het en voel het in mijn bloed. Ik begin zo hard te huilen dat ik van het kerkbankje donder. Maar wat geeft het. Laag bij de grond kan ik nu de vlinders zien dansen.... 

 

 

..,,,en zie ik de rivier weer stromen.