Verkoeverdag

 

Een dag niks, dat wordt hier een verkoeverdag genoemd. Een afgeleide van ‘verkoeverafdeling’, de afdeling waar je na een operatie komt te liggen. Zo lig ik op het bankje buiten naar de bloeiende kastanjeboom te koekeloeren. Zo mooi.

 

Dit voorjaar komt de rivier steeds naar me toe. Ik ben er nog niet uit waar aantrekkingskracht begint. Zo verscheen De Rivier van The Lau gisteren in m’n oren na het zien van de film ‘Denkend aan Holland’ over de Waal. Het lied kan ik nu opnieuw dromen.

 

Als Marcel thuiskomt van z’n werk, zie ik vanaf het bankje hoe hij uit z’n auto stapt. Hij kijkt me misprijzend aan, en zegt dat ik m’n auto niet goed geparkeerd heb. Hij lacht erbij, zoals hij alleen naar me lachen kan. Ik zeg dat mijn onvolmaaktheid zich wederom heeft getoond en dat hij daar nog veel meer van zal zien bij de cursus over verlangens, die hij met mij gaat volgen. Hij kijkt me even aan en zegt: ‘Gaat dat ook over achteruit inparkeren?’