Acupunctuur

 

Op mijn weg speelt mijn lichaam een belangrijke rol, het is het voertuig van mijn geest. Ze werken samen. Verrukking en pijn zijn voor mij danook drijfveren om steeds weer op pad te gaan. Deze tekst gaat over de weg van pijn.

 

Sinds mijn vijftiende zoek ik naar een antwoord op de vraag wat menstruatie is, en waarom het zoveel pijn teweeg brengt bij me. Het reguliere circus kwam daarbij niet verder dan: neem maar een paracetamol of laat je baarmoeder verwijderen. Een antwoord waar je volgens mij monsters en demonen niet mee verjaagd. Ik koos er voor om zelf op pad te gaan. Ik begon met dansen vanuit mijn bekken een paar jaar geleden, meer in mijn lijf komen, beter voor mezelf zorgen. Het werkt en werkte, dansen werd een belangrijk ritueel om in mijn lijf te komen. Mijn zintuigen gingen verder open, ik ging nog beter voelen...... maar de pijn kwam terug. Ik moest opnieuw een nieuwe weg in, en het Taoïsme waar ik deze winter veel over las stuurde me richting acupunctuur. Een eeuwenoude methode van genezing die aansluit bij levenskunst; het hervinden van harmonie. De verzekering noemt dat alternatief.

Vanaf eind februari meld ik me één keer in de veertien dagen bij Celestien. Vanaf dat moment komt de film 'Le toute Nouveau Testament' regelmatig terug in mijn gedachten. In de film tieft een meisje de boze, meelijwekkende vadergod aan de kant, en begint opnieuw. De wereld krijgt weer kleur. Ik zag de film aan het begin van de periode waarin mijn zoektocht naar de geschiedenis van Madonna (als Godin/cultfiguur) begon, inmiddels meer dan drie jaar geleden.

Aanvankelijk ben ik verbaasd over de aanpak; een paar naalden in mijn lichaam waardoor ik iets voel stromen. Een paar warme handen die mijn voeten vasthouden. Een paar goede vragen. Vertraging en aandacht. Een keer in de twee weken voel ik diep in mijn systeem, kom ik opgekropte gevoelens van angst en onzekerheid onder ogen, waarna een bijzondere bevalling volgt. Opruimen is heel bevrijdend. Bijzonder om te ervaren hoe gevoelens van doen hebben met menstruatiepijn, hoe dat zit met onderbuikgevoelens. Het stemmetje van de man in de film lacht me er soms om uit, maar mijn honger naar verlossing van mijn pijn is zo groot dat ik me er graag aan over geef.

De sessies helpen me om meer achter mezelf te gaan staan, en daardoor ga ik steeds beter voor mezelf zorgen. Mijn lichaam en geest werken steeds beter samen en de allesverlammende menstruatiepijn is weg gegaan sinds ik in behandeling ben. Dat deed het overigens ook eerder, toen ik bijna de hele dag danste. Mijn uitdaging blijft om goed te luisteren naar de signalen, mijn grenzen, mijn cyclus en me nog meer te uiten: zeggen, schrijven, schilderen, zingen, dansen. Mijn lichaam geeft als geen ander aan waar mijn ziel behoefte aan heb. Ik vind het bijzonder om aan den lijve te ervaren hoe mijn gevoelsleven daar invloed op heeft, en hoe acupunctuur me helpt om de balans te herstellen. De behandeling sluit trouwens aan bij mijn afstudeerthesis, en het verschil tussen academisch schrijven (ratio) en de persoonlijke ervaring ervaar ik meer en meer.

 

Mijn wortels gaan zo steeds dieper de grond in, waardoor ik steeds meer en beter op eigen benen sta, en mijn rivier blijft stromen. Mijn wereld wordt alsmaar kleurrijker, en da's verrukkelijk....