Opschudding


Wat zong ze vals! Ik hoor dat er gepraat wordt. Er zijn ook mensen opgestaan die het beter zouden doen. Zangers, zangeressen en andere kunstenaars. Iedereen. Europa is opgeschud en weer in beweging. In Dalerveen gaat het wereldnieuws deels langs me heen.

 

Ik ben met andere dingen bezig. Zo heeft mijn jongste dochter gevraagd of ik haar wil helpen bij de voorbereiding van haar spreekbeurt; over satanisme. Dat wil ik wel. Zo komt mijn theologische kennis ook nog us van pas. Ik ga bij haar zitten en begin te vertellen. We beginnen bij de Oude Grieken, over denken in goed en slecht. We pakken het grondig aan. Hoe hun manier van denken tot op de dag van vandaag onze ideeen beinvloedt. Over de geschiedenis van het christendom; dat mensen moesten kiezen tussen een god of de duivel, tussen goed en kwaad, tussen donker en licht. Over sociale druk. We praten over de invloed van deze manier van denken, en hoe je buiten dit idee tegen het leven aan kunt kijken. Zelf haalt ze er symbolen van vuur, aarde, geest en water bij. Het stroomt. Ik geniet van de manier waarop ze het voorbereidt. Af en toe mogen Marcel en ik komen luisteren. Dat is spannend voor haar. Ik zie hoe ze zichzelf bijstuurt, verdiept en haar verhaal doet. Knap!

Houdt maar eens een praatje voor een groep mensen die misschien niet op je verhaal zitten te wachten. Daar is moed voor nodig, zij heeft het. Ze heeft zin om de klas iets te vertellen, iets te leren dat ze nog niet weten. 'Hoera, voor de klas eens wat anders dan een praatje over ponys of voetbal.' denk ik. Vol goede moed gaat ze met haar presentatie naar school. 

Als ze 's middags van school komt vraagt ik hoe het ging. Ze kijkt teleurgesteld, haalt haar schouders op, en zegt: 'De meester vond het tekort.' Ik zie dat het enthousiasme waarmee ze dit traject inging weg is. Ze is er moe van, en 'tekort'  is in dit geval een afwijzing, zo begrijp ik uit haar woorden. 'De meester heeft het niet begrepen,' zeg ik nog. Ook om haar te troosten, maar het is te laat. De theaterwet dat na een lied applaus volgt, geldt niet voor de schoolbanken. En als het er wel is, wordt het direct gevolgd door een recensie of evaluatie. Blijf dan maar eens staan. Knap als je het applaus dan kan vasthouden, ik kan dat niet.

Nu was ik was er niet bij en ik weet ook veel te weinig van onderwijs, maar er is wel iets blijven hangen uit mijn eigen schooltijd; namelijk dat onze systemen belang hebben bij controle, geen belang hebben bij anders doen en denken en dat veranderingen daardoor langzaam gaan. Grenzen zoeken, buiten de gebaande paden treden wordt op een of andere manier afgeremd. Daar is het niet veilig, daar moet je bereid moet zijn helemaal alleen te staan. Dat is doodeng! En voor meisjes en vrouwen was (en is) dat sinds de Oude Grieken ook levensgevaarlijk...

Ondertussen doe ik bij mijn jongste dochter nog een poging tot applaus, maar het is mosterd na de maaltijd. Bij de thee kijk ik voor me uit en denk aan mensen die de boel zo weten op te schudden dat heel Europa er over praat. Mensen die hun mond durven open te doen, die alleen al door hun aanwezigheid, soms met verbindende woorden voor kleine en grote verschuivingen zorgen. Ik weet er te weinig van, maar ik geloof ik dat dat mensen zijn die mij inspireren en die volkeren op sleeptouw nemen naar een nieuwe tijd...... of je het nu leuk vindt, of niet.