Gelukkig

 

Iemand vroeg me, hoe doe jij dat... gelukkig zijn? Je moest eens weten dacht ik, hoe ik ben in de momenten dat ik niet gelukkig ben. Mijn gemijmer, mijn bedenkingen, mijn verdriet. Hoe mijn verlangen naar een gevoel van gemeenschap botst met mijn onvermogen om langer dan eventjes in gezelschap groter dan twee mensen te verkeren. Hoe mijn lijf schreeuwt van pijn als ik die grens af en toe oversteek. Hoe moeilijk ik het vind om dat te aanvaarden en te benoemen. Hoe ik moeite heb prikkels te verwerken en om rust en regelmaat te respecteren ten bate van mijn gezondheid. 

 

Mijn verlangen naar vriendschap en de moeite die ik heb om mensen te vinden waar bij ik me mee helemaal op m’n gemak voel is er niet minder om. Ze zijn op één hand te tellen, en daarin voel ik vaak ook een kloof of een onoverbrugbare leegte. Iedereen is alleen, sommigen doen alsof ze met z’n tweeën zijn. Veel mensen die ik ken ervaar ik als gesloten, en dat maakt voor mij verbinding ervaren lastig. Ik ben geen muzikant die in jamsessies meedoet. Ik sta daar buiten. Ik doe niet mee. Dat maakt me soms verdrietig, want ik wil niet iemand zijn die op zichzelf leeft. Ik zoek ook naar verbinding met anderen. Ik wil ook die energie voelen, en eenheid ervaren met wat er om me heen is. 

 

Ik vind die eenheid en mijn energie buiten, altijd. De kracht van de natuur is overdonderend, en zo prachtig. De energie die ik daarin en daarvan opdoe ontroert me vaak. Het brengt me zoveel goeds. Schoonheid laat m’n tranen stromen. 

 

Levensenergie krijg ik van mijn eigen natuur: de natuur in, schrijven, schilderen, lekker eten, dansen, mijn muziek, huidcontact, vrijen. Dat doe ik graag. Geluk vind ik door me te focussen daarop. Heel langzaam, de tijd nemen voor wat zich aandient. Ik laat de energie graag stromen. Vaak alleen, soms met een ander. Dan ben ik gelukkig, misschien nog meer omdat er ook momenten zijn dat ik m’n geluk niet voel. Dat ik me slachtoffer voel van mijn eigen bestaan, me niet begrepen, niet gezien en niet gewenst, me moe voel, klem zit in het leven waar ik zelf voor gekozen heb. Dat zit in elk mens, ook in mij. Ik koester de momenten dat ik dat niet voel.

 

Als ik in mijn eigen natuur ben voel ik dat nooit, echt nooit. Daarom ben ik daarin ook zo vreselijk gelukkig en zoek ik dat steeds weer op...