Kwaliteit

Nadat de laatste plaggenhutbewoners het gebied hebben verlaten ergens eind jaren ‘50 was het jaren een janboel daar in het Bargerveen. Zo’n beetje het laatste restje hoogveen van Nederland. Oergrond. Met beesten die je voor de voeten vlogen en kropen, ongebaande paden, zeg gerust woest, ledig en rustig. Soort Wildlands, maar dan zonder ijsco’s en patat. 

Goed dat er nu ook eindelijk wat fatsoenlijks te beleven is. Zo zijn er strakke betonpaden gekomen voor fietsers met verschillende snelheden. Bordjes waar op staat waar vroeger mensen hebben gewoond. Er zijn meer wandelpaden aangelegd- ook door het veldje waar de zeldzame welriekende nachtorchis zo fraai bloeide. 

Volgend zomer worden er op spannende plekjes ook kunstwerken geplaatst. Ja steeds meer mensen beleven hier de natuur. Dat is goed voor de economie in dit bijna verlaten wingewest. Het wachten is op de Chinezen, die na hun bezoek aan het Van Goghhuis in Nieuw Amsterdam op de foto gaan met een lokaal uithangbord. Enkele lokale wethouders hebben onlangs in China daar veelbelovende resultaten voor geboekt, hoorde ik. 
Ik zucht. Het is mooi weer. Ik zit in het gras te wachten bij de speeltoestellen bij het uitzichtspunt aan de Verlengde Noordersloot. Niets is zo leuk als je kleinkind te zien buiten spelen. Als ik er klaar mee ben, ga ik met mn kleindochter op het terrasje zitten bij het Huisje van Uneken. Zo gezellig, ook voor de fietsers. Fijn dat je er ook kunt blijven slapen. ‘Oma doen we dat een keer?’

De meeste peddelaars die voorbij komen gaan naar een grote theaterproductie in de schaapskooi bij Weiteveen. Radio, televisie en de krant zijn er ook al weken bij. Goed voor de werkgelegenheid en het brengt cultuur en natuur zo mooi samen allemaal. Op het terras vertel ik m’n kleindochter hoe het hier vroeger was, over de slangen en de grauwe klauwieren, maar ik zie dat ze daar niet op zit te wachten.

Even later lopen we terug naar m’n auto. M’n kleindochter zeurt om een ijsje. Ze heeft de ijskar ter hoogte van de parkeerplaats bij P Noord al zien staan. Er staat een rij voor. Ze trekt aan mn jas, terwijl ik naar rechts kijk. De bouw van de natuurinclusieve woningen door staatsbosbeheer heeft wat vertraging opgelopen, zie ik. Ik loop naar het bordje dat er bij staat. Er is alweer een veenlijk gevonden, zo lees ik op het plakkaat van het Drents Museum. Mensen die hier komen wonen krijgen korting bij de bezichtiging in Assen. 
 
Enkele toekomstige bewoners staan naast me. Ze gaan nooit naar een museum maar verheugen zich op het eerste volksfeest. Gratis! Dat is al gepland, en wordt mede mogelijk gemaakt door de projectontwikkelaar. Deze wijk brengt grensbewoners straks echt dichterbij elkaar. Plots herinner ik me de woorden die ik jaren geleden hoorde. Het moet in 2019 zijn geweest; iets met verouderde groene gebieden waar nog veel meer kwaliteit te realiseren was..... 

Ik schrik op. En doe het licht aan. Man als ik koorts heb, héb ik van die malle dromen....