De lange weg

 

Het landschap in de Appalachen is prachtig. Ik voel me erg thuis in deze bergen. Maar dan de infrastructuur. Enkele waarnemingen. 

 

In de appalachen is bijna elk dorp op dezelfde manier gestructureerd: de grote winkelketens en benzinestations staan bij elkaar, net buiten het dorp. De winkels zijn gevestigd in gebouwen die overal hetzelfde zijn; vierkant, met een klokachtig gewelf er bovenop. Zandkleur met een tint crème. Heel voorspelbaar. Dit was niet altijd zo. Eens waren er in veel dorpen kleine supermarkten, waar de cassiere op de hoogte was van de laatste dorpsroddels en ze als zielzorger fungeerde voor allen die nergens anders aanspraak meer hadden. Dat is niet meer. De grote supermarkt kwam. De Walmart bijvoorbeeld. Daar is alles goedkoop, en dus gaan velen ook daar naartoe. Zo verdween de laatste jaren op veel plekken de lokale supermarkt. Zonder auto kun je nu geen boodschappen meer doen. 

 

De benzine. Die is ook overal te koop en heel goedkoop. Voor 30 dollar kon ik ongeveer 10 uur autorijden. Ik weet niet hoeveel mile dat is. De auto’s zijn groot en er is genoeg asfalt. Autorijden is ook veilig. Olie heeft alles wat voortvloeit uit olie veilig gemaakt. Olie heeft enorm veel invloed op de sociale verbindingen in de VS. De komst van olie heeft gezorgd voor wegen door de bergen, de mogelijkheid om overal te gaan en te staan etc. Het is twaalf uur geweest, maar ik zie nog niet hoe die sociale structuren en gewoonten zullen veranderen de komende jaren. 

 

Naast olie en de Walmart is slecht eten ook overal verkrijgbaar. Elk dorp heeft z’n fastfoodketens, steeds dezelfde: Mc Donalds, Waffle House, Wendy’s, Taco Bell etc. Je kunt ook daar 24/7 terecht. Onverzadigd vet en suiker trekt mensen aan. Heel veel mensen kampen met overgewicht. Dat zie je. Ook rookwaar is goedkoop en overal verkrijgbaar. Maar het is niet alleen maar kommer en kwel. Er is ook gedacht aan de innerlijke mens. Er zijn drie veel voorkomende opties: God, muziek en wapens. Bijna overal verkrijgbaar in de Appalachen. Voor een kerk of een wapenshow hoef je nooit ver te rijden, en heel veel mensen maken muziek. Thank you Jesus. Muziekonderwijs is op school heel gewoon. Veel muzikanten die optreden kunnen net als in Europa niet leven van de kunst alleen. Ja, da’s wel treurig. 

 

Ik heb me de afgelopen weken afgevraagd waarom dit land zo tot de verbeelding spreekt in Europa. Me afgevraagd waar de in Europa gecultiveerde liefde voor dit werelddeel vandaan komt. Alles wat niet goed is voor je lichaam, of voor de planeet, is hier overal zo makkelijk verkrijgbaar. Snel, goedkoop en veilig. Ik weet ook niet hoe die roze wolk bij mij is ontstaan. Zit het in mijn eigen geschiedenis of cultuur? Vanwege de muziek? In de ruimte? Ik heb nog geen antwoord. 

 

De olieboeren en wapenindustrie hebben er intussen alle belang bij om deze cultuur in stand te houden, en de trots op het land te cultiveren. Ik sla vast partijen over hier. De landbouw bijvoorbeeld. De veteranenverering mag steevast voorop. De media helpt een handje, of twee. De afhankelijk van de bevolking maakt in standhouding van de cultuur mogelijk. Tijdens autoritten spookt met enige regelmaat ‘Alleen als je geld hebt is de vrijheid niet duur.’ door m’n hoofd. Van het Klein Orkest. 

 

Sociale voorzieningen zoals we in Nederland nu gewend zijn, zijn er niet. Als je geen geld hebt, is er geen zorg. Als je geen werk hebt, geen uitkering of ziektekostenverzekering. Dat maakt mensen soms tegen wil en dank afhankelijker van familie. Die vaak verder weg woont. 

 

In de Appalachen heb ik verder geen elektrische auto’s gezien. Er staan geen windmolens, er liggen nauwelijks tot geen zonnepanelen op de daken. Er is wel overal airco in verband met de extreem hoge temperaturen van de laatste jaren, en er is bijna overal telefoonverbinding. Dat was twee jaar geleden wel anders. Die afhankelijkheid is inmiddels verzekerd. Iedereen is nu overal traceerbaar. Ik bedoel bereikbaar. 

 

Wat ik te gek vind aan deze regio is de ruimte buiten, de energie van de bergen, de natuur, en dat iedereen die ik heb ontmoet zo ontzettend aardig tegen me deed. Gastvrij, en zonder haast. Tijd voor een praatje. Misschien is dat wat ruimte met je doet. Dat ik bij mn dagindeling met niemand rekening hoef te houden, dat was ook tof. 

 

Soms hoefde ik niet te betalen voor m’n eten. Dat heb ik Nederland nog nooit meegemaakt. In Voorthuizen aan Zee kwam ik aan de praat met iemand. Hij vertelde over het nieuws. ‘Er is een meisje, ene Greta, uit Europa. Die ging laatst met de boot naar New York in plaats van met het vliegtuig?! Dat was voor mij wel een eye opener.’ zo vertelt hij me. En dat vliegen zoiets is als autorijden. Iedereen doet het, en het is heel betaalbaar en heel gewoon. Ik vertel hem dat ik graag met de boot was gekomen, en als het niet hoeft, niet meer ga vliegen. Hij vertelt dat hij onder de indruk is van Europa. Iets dat ik vaker heb gehoord. Dat Amsterdam great is. Er bestaat misschien zoiets als een Europese droom. Een ideaalbeeld dat significant afwijkt van de werkelijkheid. Zoals zo vaak. Al vind ik het heel fijn dat ik hier woon. Ik houd net zo van de grond waarop ik woon, als de locals die ik in de VS sprak. ‘Dat jullie kinderen niet meer naar school gaan in verband met klimaatstakingen, dat zie ik hier in ons dorp nog niet gebeuren.’ 

 

Ik weet dat m'n waarnemingen te kort door de bocht zijn, dat de wetenschap en de nuance ontbreekt. Ik weet niet hoe verbindingen mede mogelijk gemaakt door asfalt, olie en telefonie, de komende jaren van vorm veranderen. Ook niet in Nederland. Daar hebben anderen wel voor doorgeleerd. Ik zag nergens paniek in de VS, en dat verontrust me ergens. Het gaat immers misschien wel om het machtigste land van de wereld. Waar ook de rijken steeds rijker worden, en de armen steeds armer. Met een president aan het roer die belang lijkt te hebben bij verstrooiing van informatie. 

 

Maar goed, een andere wereld begint op m’n eigen erf. Waarschijnlijk nooit meer vliegen dus, om maar eens mee te beginnen. Dat betekent dat ik sommige mensen waarschijnlijk niet meer zal zien. En dat ik de waanzinnige muziek die ik heb opgesnoven, niet zo snel meer live zal meemaken. Einde der tijden. 

 

Hoog tijd voor een nieuwe. We hebben nog een lange weg te gaan.