In de shit

 

Er zijn dagen dat ik me slecht voel, dan word ik wakker met heftige hoofdpijn.*  Het is vooral dan moeilijk om te accepteren dat ik niet kan rennen en vliegen zoals anderen lijken te doen. In elk huis, met iedereen is wat. Het meeste verdriet zie je niet, of pas als de boel ploft of iets eindigt. Ik weet het. Schrijven is een van de manieren die me ruimte geeft naast dansen, zingen en schilderen. Het de wereld inslingeren ook. Ik ga m’n weg, dit geeft me leven. Hier heb je het. 

 

De pijn knalt door mijn hoofd. Ik ga buiten zitten en schrijven. Ik hoef niks te bedenken. Het gaat vanzelf. M’n zonnebril op, anders is er veel teveel licht. Ik adem diep in en denk terug aan mn reis naar amerika, aan die dag dat ik geen lucht kreeg. Wat een zegen dat het nu bij elke ademteug weer lukt. Het uitzicht over het veld doet me goed, de ganzen vliegen over. Ik zag een vacature waar ik na mn reis op hoopte, ik ga solliciteren. Ja ik vat de moed om te reageren, dwars door mn angst om afgewezen te worden. 

 

Na m’n reis is het zo fijn dat er mensen zijn die mijn verhaal over mn reis willen horen, ze sturen me berichtjes. Of we kunnen afspreken. Dat is thuiskomen. Net zoals die twee die me altijd steunen en de weg naar mn hart kennen en zo dichtbij me willen zijn. Waar ik altijd bij terecht kan. Echt altijd. 

 

De weekagenda vult zich makkelijk, en ik voel me gezegend dat er mensen zijn die mij willen zien. Die met mij willen praten. Steeds meer. Ik moet keuzes maken, dat beschouw ik als een luxe. Loslaten geeft me ademruimte. Er waren immers dagen dat vriendschap een onvervuld verlangen was. Toen muziek en buiten het enige was... Man, hoe fijn is het nu dat nu ik veel ouder ben er wel vrienden zijn, ook door muziek. Dichtbij een paar, en om me heen zoveel. Wat een schat. 

 

De tranen lopen over mijn wangen als ik naar de perenboom boven me kijk. Die stond in bloei @ Snarenpluk. Nu zijn alle peren gevallen, en hebben de vlinders, wespen, vliegen en vliegjes er weer van gesmuld. Ik denk aan de lieve berichtjes die ik kreeg na het besluit om even niks te organiseren. Er worden zoveel mooie woorden gedeeld die niemand ziet of hoort, en wat is het tof dat een paar mensen zich thuis voelen in mijn huis. Dankbaar voor alle mooie herinneringen en de aanmeldingen voor de zielenroersels in de mail. Wat veel! 

 

Ja steeds meer kan ik bepalen wat ik doe, zie ik een pad en ik voel ik me vrij in mijn relaties. Mijn huis is altijd een plek is waar ik me thuis voel. Met een toekomst, met uitzicht, met de dieren, en m’n zielsverwanten. Met alles wat we samen meemaken. 

 

De nieuwe tijd ligt voor me open... ik hoef er niet meer op te wachten. Ik hoef alleen maar goed voor mezelf te zorgen. Dat gaat steeds beter. Ik ben op weg, in een tempo dat bij mij en mijn lijf past. De tijd is aan mij... Zo dankbaar dat ik het leven heb.... 

 

Na een tijdje zakt de hoofdpijn weg, ik loop het weiland in. Er zit heel veel leven in de poep.

 

 

 

* Ik schreef er eerder over. Hier en hier bijvoorbeeld.