Naturalis Biodiversity Center

 

De website zag er heel gedegen en verantwoord uit. Ik las: ‘Bij Naturalis gebruiken we verwondering als vertrekpunt om te leren. Wij ontdekken samen de rijkdom van de natuur. Wat iemand ook weet, er is altijd meer om enthousiast over te zijn, meer om te leren en meer om te onderzoeken.’

 

Ik dacht ik wip aan het eind van de middag nog even naar binnen voor ik de trein naar huis pak. Misschien pik ik nog kennis, een leuk weetje, een fraaie film of dat ik wat ik niet zoek op over de werking van biodiversiteit. Het kan van pas komen bij m’n meerjarenplan.

 

Maar ik maakte een fout. De fout van de zondag.

 

Nu gingen wij vroeger op zondag naar het bos of de dierentuin. Maar in de Randstad gaat dat dus anders.

Tussen twee haakjes. (Als je er naar het bos wil, loop je er in de file, zo vertrouwde een local me onlangs in vertrouwen toe.)

 

Hier gaan de vinexwijken met hun jonge apen dus naar beton. Ook op zondag! Dat had ik niet zien aankomen. Zo ervaren zij de natuur. Trap op. Trap af. Alles over het milieu. Wetenschappelijk verantwoord, lesmateriaal en een leuk familieplaatje erbij. De kindertjes in de Randstad hebben misschien geen behoefte aan plekken om af te koelen, op te laden, te rennen en te vliegen. Op zondag. Ik wel.

 

Na met m’n neus op de akoestische feiten te zijn gedrukt stond ik rap weer buiten. Frisse lucht. Enkele arme kindertjes moesten toen nog aan de hand van hun ouders de negen verdiepingen door. Ik zou als kind het milieu na zo’n middag echt gaan haten. Gelukkig weten zij niet beter. Op de enkeling na dan die misschien wel eens iets over DE regio heeft gehoord. Het was een leerzame middag.

 

Later bij thuiskomst meld ik het echec, waarop hij zegt: ‘Je moet ze gewoon naakt in de brandnetels flikkeren, dán ervaar je wel natuur.’ Zo doen wij dat dus. In Drenthe.