Who cares?

 

 

Ik werd vanmorgen wakker met Jules de Corte. Dat gebeurt niet zo vaak. Wakker worden met ‘Slaap maar mensen’ gebeurt me nooit. Het lied is halverwege de 20e eeuw geschreven. Dat vinden pubers vaak heel lang geleden. Maar goed, dat krijg je ervan als je 's avonds op pad gaat. Dan gaan je hersens dat 's nachts verwerken en zit je 's ochtends met het resultaat. Geen vrolijk resultaat.

 

Ik was vorige week na mijn bezoek aan het Kenniscafe naar huis gegaan met een rare kronkel in mn lijf. Gisteravond was ik bij een bijeenkomst georganiseerd door de bibliotheek over zorg in deze regio. Net als vorige week werd ook nu door twee sprekers* aan de hand van sheets een beeld van de huidige situatie geschetst. Een helder verhaal.

 

Een overzicht van de besproken tekorten in Zuidoost Drenthe:

  • Personeelstekort @ spoedeisende hulp/ IC
  • Tekort aan mensen die regionale ziekenhuizen bezoeken
  • Huisartsentekort
  • Tekort aan banen voor partners van huisartsen
  • Tekort aan tijd om het echte werk te doen
  • Tekort aan mensen waar niks mee is
  • Tekort aan geld
  • Tekort aan afvoerputjes
  • Tekort aan sociaal contact
  • Tekort aan mensen die een praatje met je willen maken
  • Tekort aan kunst, cultuur en vermaak op maat
  • Tekort aan kleinschalige woonvoorzieningen
  • Tekort aan vrijwilligers/mantelzorgers

 

Er zijn meer tekorten die niet zo goed meetbaar zijn, zoals het wegvallen van de sociale structuur bij verhuizing naar een zorginstelling. Dat valt ouderen zwaar. Verder is er steeds minder budget voor zorg, en een sterke groei van de vraag. In deze regio is er een overschot aan mensen die ongezond leven. Er zijn in deze regio ook veel mensen met minder geld. In deze regio kiezen steeds meer mensen voor instellingen buiten de regio als het gaat om ziekenhuiszorg. Verder is er in zijn algemeenheid een tekort aan zekerheid over de toekomst en een tekort aan daadkracht. Hierdoor potten zorginstellingen hun geld op in plaats van het te besteden aan de handen. Er komen deze avond ook staatjes met eurotekens, de kosten, voorbij. Ik hoorde ook over verschillende woonvormen en de veranderingen daarin. We willen steeds vaker kleinschalig, met zorg op maat. Daar zijn er nu al te weinig van. Bovendien heeft niet iedereen daar genoeg geld voor. Vooral niet in Zuidoost Drenthe.

 

Dan de kwetsbare groep mensen. Houd je vast.

 

De kwetsbare groep die tegenwoordig gewoon in de wijk woont, wordt steeds groter. Het zijn medemensen die niet zelfstandig kunnen wonen, maar dat wel doen. Vroeger woonden zij in instellingen, maar die zijn meest gesloten. Het aantal had ik willen noteren. Ik probeer me een beeld te vormen van de zachte kant van prestatie-afspraken en hoor ik over zelfmoord door psychose. Komt voor. Ook in Emmen. Verder heeft Drenthe een probleem met alcohol en neemt het aantal jongeren die lang moeten wachten op jeugdzorg toe. Dat weet iedereen. Zuidoost Drenthe zit dik in het rood. Who cares?

 

Verder zijn er te weinig plekken en mensen waar mensen terecht kunnen om even op verhaal te komen, anderen te ontmoeten, tot leven te komen. De eenzaamheid groeit. Kwetsbare mensen komen nu soms dagelijks bij de huisarts terecht. Het afvoerputje. De huisartsen worden geconfronteerd met een toename van regels en werkdruk. Huisartsen die in deze regio willen werken worden onder andere geconfronteerd met demente bejaarden die alleen en onbegeleid wonen. Daar zijn er hier steeds meer van, en ook komen er mensen die geen huis meer hebben soms dagelijks in de praktijk. In Drenthe is het aantal daklozen de afgelopen vier jaar van gestegen van 345 naar 582, aldus de schatting van het Leger de Heils. De meeste daarvan wonen in Emmen.**

 

Ik hoorde dat overlast op straat wordt veroorzaakt door een tekort in zorg, en dat marktwerking en onze management controlsystemen belangrijke oorzaken zijn van ons falen. We hebben het niet gehad over de overlast in huis en huiselijk geweld. Verder hoorde ik dat er nu zorginstellingen zijn die heel goed zijn geworden in het winnen van aanbestedingen, maar dat er dikwijls vragen zijn over de kwaliteit die ze leveren. Ik ben vergeten te vragen hoeveel verzorgers en verpleegkundigen intussen thuis zitten met een burnout. De avond ging snel voorbij en er was geen tijd meer om te vragen hoeveel mensen er in Zuidoost Drenthe eenzaam zijn gestorven en/of De Gemeentedichters zich al moeten aanmelden bij Eenzame Uitvaart. Brrr. 

 

Onderweg naar huis probeer ik de balans op te maken en zoek ik de overschotten. Die moeten er zijn, als er zoveel tekort is. Teveel regels, teveel rijken die steeds rijker worden. Zo zal de macht over de aarde in handen van steeds minder mensen zijn. Dat is wel zo, maar misschien willen we dat als collectief zo. En ja dan kunnen we het samen ook anders willen.  

 

Bij thuiskomst vat ik de goeie dingen samen. Het lijstje gelukkige mensen kwam weer voorbij; met Drenten bovenin en ook dat als het gaat om medische deskundigheid en technologie Nederland aan de top staat. Dat er vanwege het solidariteitsprincipe zorg is voor iedereen, en dat onze hoop onverminderd is gelegen in de technologie. Wat dat betreft is er geen reden tot zorg. We hoeven alleen nog maar te bedenken hoe we met elkaar willen samenleven. 

 

Met andere woorden: hoe zorg je voor jezelf? Hoe zorg je voor een ander en anderen? Je leefomgeving?

 

Who cares?

 

Slik. Ik denk aan mensen die werken aan de zachte kant. Kunstenaars bijvoorbeeld die liedjes, platen en andere kunstwerken maakten en deelden. Die mij lieten en laten dromen en zo steeds weer voor mij zorgen. Ik laat de informatie van deze bijeenkomst en de vorige bij het Kenniscafe bezinken, en zet Imagine op, en noteer voor nu:

 

Barmhartigheid. Medemenselijkheid. Verdraagzaamheid. Een plek om te zijn. Tijd. Wijsheid.

 

 

…. en vervolg mijn weg.

 

 

 

* Met dank aan Bert Moormann (Directeur Domesta) en Harry Groenwold (huisarts) voor hun heldere presentatie

 

** dit is niet genoemd tijdens deze avond. Mijn bron