Where do broken hearts go?

 

‘Where do broken hearts go?’ hoorde ik op de radio. Liefdesverdriet. Leer er maar mee leven, met die rauwe rouw. Die soms zomaar opduikt... Dat wat ik mis, is vaak andermans geluk. De gezelligheidsfoto’s op facebook bijvoorbeeld. Feestjes die ik heb gemist. Die ene schrijver met succes. De keuze voor een andere sollicitant. Het geluk van de een is dikwijls andermans verdriet. Er naar kijken eindigt soms in een gevoel van uitgesloten zijn, eenzaamheid.

 

Het is ook het verdriet dat me steeds doet beseffen hoe belangrijk het is dat als je dat wilt, je bij een paar mensen terecht kunt als je sombert, stress hebt, je hoofd een warboel is. Dat we samenleven, dat je onderdeel uitmaakt van een geheel. Ik heb het vermogen niet altijd zo te handelen dat het goed is voor alles en iedereen. En het is voor mij een troost dat ik daarin niet alleen ben, en dat mensen elkaar willen en kunnen vergeven. Zo heb ik dit jaar mijn vader op een bijzondere manier teruggevonden, maar ik heb ook moeten zien hoe dierbaren uit elkaar gingen. Ik heb het verdriet aan beide kanten gezien en voel me daarover soms machteloos en verdrietig.

 

Zoals bij het wisselen van het seizoen, brengen geboorte en dood, scheiding en nieuw leven. Zo zoeken we ook nu van nature opnieuw naar verbinding; ons geluk en ons verdriet ligt soms heel dichtbij elkaar. Nee ik heb het niet alleen over stukgelopen huwelijken. Het gaat voor mij ook over alle andere vormen van scheiding, zoals dromen die uit elkaar spatten en relaties die stuk zijn gegaan.


Soms onvermijdelijk. Rauwe rouw. We hebben het vermogen om elkaar pijn te doen, en het onvermogen om als een baby onvoorwaardelijk lief te hebben. Daarin zijn we allemaal gelijk. Ons geluk is dat we steeds opnieuw kunnen beginnen.

 

Dit jaar heb ik mn hart bij een aantal mensen kunnen luchten, en mocht ik er ook voor anderen zijn. Daar ben ik dankbaar voor. Dat zijn voor mij waardevolle momenten. Het zijn ook ontmoetingen waardoor ik zie dat niemand volmaakt gelukkig is, dat het vaak klooien is, soms zoeken en dat wij mensen elkaar nodig hebben. Ik ben dankbaar voor de manier waarop anderen mijn leven verrijkten, op dit platform, in het echte leven en in mijn dromen.

 

Ik wens voor iedereen dat we nu en in het nieuwe jaar steeds opnieuw de kans krijgen en grijpen om ons met onszelf en elkaar te verbinden. Elkaar opzoeken en geluksmomenten blijven creëeren. Dat we kwetsbaar als een klein kind, open en afhankelijk van anderen durven zijn, en dat het ons blijft lukken om de liefde boven alles lief te hebben. ❤️