Horen, zien en zwijgen

 

Ik ben nog maar net binnen. In het muziekpaleis zonder naam. Het is even wennen aan de grijze massa. Beton. Als ik de hal binnenstap overtreft de akoestiek die van mijn badkamer. Het komt als een intercity over me heen gedenderd. Hier is over nagedacht. Ik kijk snel om me heen. Ik zie rode bordjes die de weg wijzen. Het is er verder kaal en grijs. Een feest van architecten: een partijtje zonder slingers. Maar goed, ik ben een beetje laat geloof ik, want als ik de zaal heb bereikt is het ineens erg stil voor de deur.

 

Ondanks de troosteloosheid die ik waarneem, kijk ik nu toch graag even om me heen. Even wennen. Even landen. Ik doe mijn jas uit en zie dan een bekende voor me staan. Hij heeft mij ook gezien, zijn hand gaat in de lucht en snelt enthousiast naar me toe. Hij praat, maar ik hoor hem niet, alsof hij ver weg staat te praten. Ik kijk dan even omhoog en bedenk me ineens dat ik naar het toilet moet zijn. 'Ik moet even naar de wc zeg ik, weet jij waar die is?’ Ja hoor zegt hij. Hij wijst naar voren, loopt galant die kant op en als een volleert verkeersagent geeft hij de richting aan. Da’s heel aardig. ‘Dankje, zeg ik, leuk je weer gezien te hebben.’ Hij is heel aardig. Shit, hoe heet hij ook alweer?

 

Op de wc denk ik terug aan een opmerking van mn vriendin eerder die middag; dingen en mensen komen terug totdat je er mee uitgeleerd bent, dan kun je het loslaten. Of zoiets. Woorden van haar yogajuf. Ik weet niet of dat waar is. Zolang ik zwijg over de ruimte en tijd die ik (soms even) nodig heb om me ergens thuis te voelen, of te ervaren wat zich aandient, verandert er niets. Dat voel ik nu wel aan mijn water. En in de wc lach ik om mijn eigen sociale onhandigheid.

 

Een gebrek aan assertiviteit wordt vermoedelijk wel vaker bij sensitieve types geconstateerd. We leren vooral dat je je moet laten horen en zien. Niet alleen op school, maar ook als je bijvoorbeeld een huis of een baan wilt. Het is nooit andersom. De zwerver die ik zo net buiten bij het station zag herinnert mij daar aan. Naar hem willen de meesten niet luisteren.

 

Ik denk nu bijvoorbeeld aan populaire politici die makkelijk van zich afbijten, hun woorden altijd klaar hebben, en het de wereld in slingeren. Zulken krijgen hun aandacht wel. Soms ben ik jaloers op zulke types. Zij weten immers hoe de wereld in elkaar zit. Ik nog niet. Nee, ik ben nog lang niet uitgeleerd. Andersom gaan zulken ook nooit op cursus om bijvoorbeeld te leren kijken, te luisteren en te zwijgen. Vragen te blijven stellen. Eerst naar binnen te keren alvorens ze hun gevoel verpakt in weer een mening te formuleren. Bij mij werkt dat precies andersom. Misschien moet ik daar eens iets over schrijven. Dat het ook zo kan. Nu spoel ik eerst door. Op naar muziek.

 

Als ik bij de spiegel m’n handen droog sta te blazen, schiet de naam van die sympathieke gast die ik eerder zag eindelijk door me heen. Nu weet ik het. Zijn naam vergeet ik nu niet meer. Dankbaar land ik in het gebouw en in de muziek. Het is een prachtige avond.