De code


Hij staat er weer. De groenteman. Als alles op het aanrecht ligt zeg ik dat ik met pin betaal, waarop hij het apparaat neerlegt.  Ik draai me wel even om, zegt hij, en ik typ mn pincode in. 'Alsof ik al die pincodes van mn klanten zou onthouden, zegt ie. terwijl ik mn eigen wel eens vergeet. Kun je nagaan, zegt hij. Herkenbaar zeg ik. 

Hij zegt: 'Ik had het laatst bij een tankstation in Frankrijk. Toen had ik mn auto vol getankt, en was ik naar binnen gelopen, en toen wist ik ineens mn code ook niet meer.' Sta je daar met je beste Frans, Je suis pardon' Je kent het wel. Hij slaat z'n hand voor de mond. 'Wat heb je toen gedaan?' vraag ik. 'Toen heb ik met mn laatste muntjes koffie uit de automaat gehaald. Even rustig in en uitgeademt, en toen ben ik vervolgens zelfverzekerd naar de kassa gelopen met de goeie code. Iedereen blij. Hij straalt. 

Maar, zegt ie, zo gemakkelijk is het niet altijd. Zo heb je hier bij ons in dorp zo'n onbemande pomp, waar je moet betalen met zo'n pasje. Dat ging jaren goed, maar na zo'n zeven jaar met dezelfde code rond te hebben gelopen, kregen we vorig jaar ineens een nieuwe. Sindsdien ging het vaak fout. 

Het brein doet rare dingen, zegt ik. Ja zegt hij, alsof we aan de eerste herinnering willen vasthouden, die soms vergeten maar daar ook niet van los komen. Vooral niet als die goed is.... en met de eerste code was ook niks mis, en hij legt vervolgens uit hoe 1378 lijkt op 1783. 

Ondertussen schiet door me heen dat het voor mij misschien net zo werkt als met verliefdheid. Dat wil je ook vasthouden. Die vlinders als je iets nieuws begint, die vervreemdende mix van spanning en verlangen die je overvalt, die tijdloosheid waarin alles klopt. Maar die bliksem van geluk, toeval en het lot kunnen we niet vastgrijpen. We moeten door, en alsof je even niet oplette weet je soms niet meer wat er ook alweer zo leuk was aan muziek maken, organiseren, of hem, of haar, of waar je hart ook maar van opsprong. 

De groenteman zegt tegen me: 'De eerste pincode onthoud je gewoon het makkelijkst.' terwijl hij het bonnetje van de automaat trekt. Ja ook als je de code vergeten bent, kun je hem altijd weer vinden: Even afstand nemen, goed in en uitademen en je hebt het zo weer te pakken.' Hij kijkt me vrolijk als altijd aan. Ik geef hem graag gelijk en bedank hem voor de boodschappen. Hij zwaait en zegt: 'Uh, goed weekend!'