Een beetje kletsen


Op een feestje. Netwerk. Opening. Een beetje kletsen. Het is heel simpel; je gaat aan een statafeltje staan en dan komt er iemand bij je staan, of je stapt op iemand af. Dan praat je wat, over ditjes en datjes, over dingen die je bezighouden ofzo. Dan wissel je een en ander uit. Naam, waar je woont, dat soort dingen. 


De praktijk. Ik kom de ruimte binnen en zie dat er al een paar mensen zijn. Sommige kennen elkaar, ze begroeten elkaar hartelijk. Ik kijk om me heen, ik ken niemand. Mijn oog valt op de vormgeving van het gebouw, de bloemetjes in de vaas, de kleur van de vloerbedekking, de kat in de vensterbank en ik herken de muziek. Hé waar heb ik dit lied eerder gehoord? Met wie was ik toen ook alweer? De mensen die binnen druppelen ogen alsof ze weten wat ze ter sprake zullen brengen. Ik ben daar nog niet uit. Maar ik ben hier ook om contact te maken met anderen. Ik vraag daarom de vrouw die naast me is komen staan waar ze mee bezig is, en vraag terloops of ze toevallig ook van tekeningen houdt. Ze vertelt kort over zichzelf; vooral waar ze werkt. Nee tekenen dat doet ze niet, zegt ze. Ze doet aan yoga jumpen. Dat is iets nieuws. Ik heb er nog nooit van gehoord, en dus vraag ik door. Ze vertelt dat het is overgewaaid uit amerika en dat je er ook goed mee kunt dieten. Ja dat zijn nou helemaal mijn onderwerpen, schiet er door me heen. 

Ik raak ondertussen afgeleid door de bewegingen rondom ons, het wordt krapper en ik zie de ober met de hapjesschaal. Er staan inmiddels groepjes mensen met elkaar te praten en het geluidsvolume gaat rap omhoog. Iedereen staat nu dicht op elkaar. En terwijl de ober met de hapjes langskomt ziet de vrouw van het yogajumpen aan de andere kant van de ruimte een bekende staan. Ze zwaait enthousiast en laat de ander met gebaren weten dat ze er aan komt. 'Leuk je gesproken te hebben.' zegt ze. Ze knikt vriendelijk naar me en ze beent bij me weg. Ik ben helemaal vergeten haar naam te vragen. Bedenk ik me. Te laat. Nu sta ik alleen, met mn glaasje water. Ik kijk en vraag me af wat de anderen bespreken. Waar heb je het over op zo'n gelegenheid? Voetbal? Politiek? Werkstress? De effecten van relatietherapie? Emdr? Zijn er de etiketten? Huh hoe kennen die en die elkaar dan? Dingen die door mn hoofd gaan terwijl ik het tafereel aanschouw. Ik wil ondertussen dolgraag naar het bos, maar ik ben hier op uitnodiging, wil ook niet asociaal zijn. De kat in de vensterbank kijkt me aan. Zij kan het ook niet helpen. Ik waag nog een poging. 
 
Bij een ander tafeltje vlakbij mij is een gesprekje gaande over het opvoeden van kinderen. Daar kan ik misschien wel over meepraten. Ik ga er bij staan. Ik hoor dat er wordt geredetwist over het nut van straffen. Ik luister. Na vijf minuten denk ik, ja hier kan ik nu iets over zeggen. Ik wacht op een goed moment om m'n ding te melden.. maar die komt niet. Ze praten namelijk met elkaar verder. Ik kijk er naar. Als er een korte stilte valt, grijp ik mn kans. En geef aan hoe ik het beleef. Dan is het even stil, eentje kijkt me niet begrijpend aan, maar stelt verder geen vraag. Dan kijken ze elkaar aan en gaat het gesprek verder. Ondertussen vraag ik me af, of ik iets onbegrijpelijks heb gezegd. Verkeerde taal? Etiketten niet gevolgd? Ik kom er niet achter. Ik zucht. Het is intussen heel gezellig in de ruimte. De verschillende gesprekjes die ik eerst allemaal kon volgen, zijn nu een grote brij. 
 
Wat een lawaai. Wat doe ik hier? Ik vlucht naar de  wc. Daarna knijp ik er tussenuit. Gauw bedank ik de gastvrouw nog even, beetje ongemakkelijk. Ja het was gezellig, maar ik heb nog een andere afspraak. Ik stap in de auto en rijd weer naar huis. Maar eerst even naar het bos. Zuurstof happen. Als ik het bos in stap, groeten de bomen me en raken we aan de praat. Het wordt alsmaar stiller in mijn hoofd.