Dierbaar



Dood. Je bent zo hard, je doet het hart zo zeer. Je laat het schreeuwen van onmacht en gemis. Je neemt geliefden zonder vragen. Soms onverwacht. Dood, je laat me steeds weer stil staan, en gooit m'n plannen en schema's in de war. Jij bent een mysterie dat zich niet laat controleren, en je eist dat ik naar je kijk. 


Ja dagelijks ben ik met je bezig, maar wennen kan ik niet aan jou. Jij bent een vreemde vriend. Toch leer ik met jou te leven. Ja, ik heb zelfs van jou geleerd; want iedere keer als jij voorbij komt, herinner je mij eraan dat niets blijft zoals het is, en ik hier niet eeuwig kan blijven rondlopen, dat ik steeds moet loslaten. Je doet pijn, maar zo breng jij ook leven. 


Mijn geluk is dat je niet alleen komt, maar altijd samen met de troost. De troost die overal te vinden is, buiten, in mensen en in de kunst, de verbeelding. Je opent harten en ogen, en door mij te laten schrijven komt alles wat geweest is met mij steeds tot leven. Anders dan eerst. 


Zo kan ik naar het leven kijken en orde in de chaos brengen die jij veroorzaakt. Dat eis je als het ware van mij op, mijn schrijven geef ik aan je terug. Zo maken we samen cirkels rond. Zo heb jij nooit het laatste woord. 


Vreemd genoeg maak je me dus vooral dankbaar, voor het leven dat achter me ligt en wat nu is. Steeds opnieuw te lezen, steeds op een andere manier. En als de tranen die jij bracht zijn gedroogd, leef ik door met nieuwe ogen. Dat is voor mij leven in rijkdom. Ik heb het toch maar mooi. Met alles wat me dierbaar is. Al is het maar voor even...


---------------


Noura, onze mooie witte poes is gisteren overleden. Dankbaar kijk ik terug op wie ze was en wat ze ons gegeven heeft. Eerder schreef ik dit verhaal over haar.