Apexresectie



Mooi woord, nooit eerder gehoord. Ik zie het op de verwijsbrief van mn tandarts staan, na weer een zalig bezoek. Ja hij houdt van zijn vak, en het is met eenzame klasse waar hij zijn vingers en instrumenten mee door mijn mond stuurt. Ik kijk alweer uit naar de volgende controle. Maar goed, vandaag moet ik opschalen, naar het ziekenhuis. 


Voorafgaand aan apexresectie ontmoet ik de dienstdoende kaakchirurg. Hij vertelt wat hij gaat doen. Wortels afsnijden. Ontsteking weghalen. Ik vraag hem of hij lawaai gaat maken. Dat beaamt hij. Ik heb het eerder meegemaakt. Ik weet wat er gaat komen. Ademen Sil. 


Het is trouwens wel een luxe dat ik binnen een week geholpen kan worden. In deze regio varieert de wachttijd van twee weken tot een halfjaar. Misschien ben ik een spoedgeval. Nee, s nachts wakker liggen van pijn is niks aan, en pijnstillers wil ik ook niet blijven slikken. Of dat spoed is weet ik niet, misschien een gaatje. In de planning. 


Eerst de foto. Ik houd me als in de achtbaan vast aan het stuur. Daar gaat ie met z'n rondje. Snel. Het wachten duurt veel langer dan het ritje zelf. Op de foto zie ik een flinke ontsteking bij de wortelpunt. Het klopt. Geen fantoompijn. Er zit zelfs al een vlies omheen. Ik hoor dat dat betekent dat ie er al langer zit. Hij speelt op sinds mn laatste verkoudheid. Alsof de bacterie een behaaglijk huis gevonden heeft, recht onder mijn kies. In de kelder van element 46 nam hij z'n intrek. Kraakpand. Kachel erbij aan. Voeten op tafel. Gitaar in de handen. Thuis. 


Maar dat is nu voorbij. Het pand moet ontruimd. Ik ga daarom liggen en leg mn handen op mn buik. Er wordt voor mij gezorgd. Zo fijn. Ik krijg een mutsje op mn hoofd en een steriel blauw kleedje over me heen, soort slabbetje, maar dan veel groter. Ik voel me net een baby. Een van de assistenten kijkt me streng aan. Ik mag het beslist niet aanraken, want dan kunnen ze weer overnieuw beginnen. Ik ook altijd. Gelukkig gaat het hier anders dan in de Middeleeuwen, toen je nog gewoon na een week gember bijten gezellig achter een rennend paard werd geknoopt om van je kiespijn af te komen. Of hoe deden ze dat toen? 


De chirurg legt uit wat hij doet. Hij begint met snijden. Daar voel ik door de verdoving niks van. Ik zie alleen een mesje in mn mond verdwijnen. Dan vier verschillende boren op het bot. Allemaal een lelijke frequentie. Tijdens zijn getimmer zegt hij: 'Nu komt de gemeenste boor.' Maar dat is niet zo. Deze valt juist erg mee. 


Ik moet lachen. Ze doen het erom. Het is een tactiek die positief werkt op de gemoedstoestand van de patient. Ik snap dat en ga er ook doodleuk in mee. Ik voel me een heldin. Ha, dat ik zijn vervelendste boor zonder morren doorsta. 


Ondertussen laat de frequentie van de andere boortjes mijn trommelvliesjes  teveel trillen, vooral de hoge tonen. Het piept, het gilt. Mijn hoofd is een klankkast. Wat een instrument. Het klinkt voor geen meter. De schuifjes moeten nu naar beneden, maar helaas... de geluidsman doet vandaag niet mee.


Ik moet mezelf maar afleiden en kijk daarom naar de arm en borst van de assistente, en dan weer naar het plafond. De structuur van de verlichting. Ik zie hoe de lamp in het plafond hangt. 


Ook maf. Ik maak alleen studie van die lampen als ik in zo'n stoel lig, terwijl je er echt van alles in te zien is. Jammer. Het helpt wel, want nu hoef ik niet in het felle operatielicht te kijken. Toch had ik hier liever een kunstwerk waarin ik in weg kan dromen. Iets paradijselijks. Nee geen eiland met palmbomen. 


Ondertussen grom ik een keer vanwege het geluid. Dat mag niet begrijp ik, want nu denkt de arts dat ik pijn voel aan mn kies. Nee kerel, mijn trommelvliezen! Manman. Aardige vent trouwens, die chirurg. 


Hij gaat in een rap tempo te werk. Standaardingreep. Als de operatie bijna klaar is, is er boven mij weer ruimte voor een intern planningsgesprek. Bijna weekend. Wachtlijst. Omhoog bellen. Spoed op vrijdagmiddag is er altijd. Ook als het druk is. Ondertussen zie ik het hechtdraad van boven naar beneden gaan. Van mijn mond naar de lamp en weer terug. Als het af is zegt de arts dat het inderdaad een flinke ontsteking was. Hij heeft het eruit gebeiteld en gezogen. De verdoving duurt tot maximaal twee uur. Dan is het tijd voor 600mg pillen. Als ik zit schudt hij me de hand en loopt de ruimte uit. Ik schud een keer met mn hoofd. Op naar de apotheek voor pijnstillers. Over twee uur kan ik voor de komende dagen een dikke wang verwachten. En problemen bij het drinken. Ik zie het voor me. Voel me lenteachtig verlost. Eindelijk weer pijnvrij doorslapen. Blij toe dat ik nu leef, en niet in de Middeleeuwen.