Weeën



En toen was het ineens zover. De dam was doorgebroken en het water stroomde. Na negen maanden wist ik dat het zou komen, had het van verre zien aankomen, maar toch was ik er wat onrustig van. Ik had mijn bevallingsnestje zorgvuldig ingericht en ik was weg van de hectiek, in stilte en rust. 

Het nieuwe leven kondigde zich aan. Kerel wat deed dat pijn. Veel pijn. Mijn kind zakte met het hele lichaam naar beneden, om later door mij omhoog te worden getild. Maar zo ver was het nog niet. Ik moest eerst door die pijn. Ja de weeën scheurden mijn lichaam uit elkaar. Zo voelde het. En alles wat ik kon doen is rustig blijven ademen. Ondertussen verbaasde ik me over de kracht van de natuur. Was dit mijn lichaam? Wat stond me nog te wachten? Wat was dit? Hoe lang nog? 

Deze week zat ik aan die weeën te denken. Die malle transformatie van mijn bestaan die niets liet zoals het ooit was. Ach nee, het was niet nieuw voor me, en ik kende de afloop ook. Ik was het alleen vergeten. Van je eigen geboorte weet je immers bewust niks, en zo was de bevalling als voor het eerst. Teruggeworpen op mezelf en gesteund door de omgeving ging ik er in. 'Blijf maar rustig ademen en kijk niet weg van de pijn. Grijp het vast, want door de pijn zie je het nieuwe leven straks,' hoorde ik een stem zeggen. Pffff.... jij hebt makkelijk praten dacht ik..... maar het lukte, mede door de goede zorg om me heen. Het was toen dat ik aan den lijve ondervond hoe langs het randje van de dood, het nieuw leven zich aandient. Hoe ze hand in hand gaan. 

Altijd. Ook nu. Met wat we nu meemaken. De pijn onder ogen komend, zien we nu waar we tekort schieten en waar we ruimhartig zijn. In onze liefde voor onszelf en mensen die het minder hebben, bijvoorbeeld. Zie ons us, nu we willen helpen. Zie ons us, nu daklozen niet op straat mogen sterven. Zie ons us, nu kwetsbaren mogen voorgaan en niemand eenzaam mag zijn. Zie ons us, nu verpleegkundigen en anderen eerlijk moeten worden beloond. Ja het is tijd om je rijkdom te delen. En zie ons us ook, met onze hebzucht, gehamster, onrust, de zucht naar willen weten hoe het verder gaat, angst en dood. Niemand is hier alleen in. We zijn samen. We kunnen dit. 

Ik heb opnieuw een nestje gebouwd en ik hoor hoe de vogels het nieuwe leven in de nesten zingen. Een nieuwe lente, mijn hart klopt vol vertrouwen. Ik zit buiten en neem een slok van mij thee en ik denk nog even aan de eeuwenoude woorden van vroedvrouwen; blijf rustig ademen en kijk niet weg van de pijn. Ja, zo stappen we sinds mensenheugenis steeds een nieuwe wereld in. Er is eigenlijk niets nieuws onder de zon.