Verdwalen in de veelheid



Ken je dat? Dat je dacht dat je een film of documentaire ging kijken. Vroeger. Dan startte je het internet op, Netflix of NPO doc of Picl. Dat waren zo van die mogelijkheden. Ik beschouwde dat streamen toch als luxe voor mensen zoals ik, die bewust in de rust en ruimte wonen, en daarmee zeker een uur van een grote concertzaal of filmhuis verwijderd. Spontaan om 19.30 naar een goeie film ging hier doorgaans immers uitsluitend online. Mits het plattelandsinternet het deed. 

Dat ging ongeveer zo. Ik weet nog dat ik dan rond 19.30 de laptop openklapte, iets uitzocht, en nog iets. Twijfelde, er een kennerslijstje op nalas. Na wat wikken en wegen- want je wilt toch wel een leuke avond- rond 20 uur me installeerde op de bank met DE keus. Hèhe, en de film startte. Na 15 minuten kon ik wel zien of de filmavond zou slagen. Of niet. Dus ik zat dikwijls om 20.30 uur weer met het kennerslijstje in mijn hand. Om uiteindelijk om 21 uur tevreden de allerbeste keuze aan te drukken. Als ik geluk had. Bij pech bood de Rail Away meditatie van de NPO uitkomst. Er was veel keus, maar er was ook altijd wel een weg. Veel, maar overzichtelijk genoeg voor mij om zonder kleerscheuren te kunnen hanteren. Dat was vroeger. 

Inmiddels begrijp ik de veelheid aan keus van mensen die in een stad wonen beter. En wat er weg valt. Er is naast Netflix namelijk nog meer, veel meer. Dat ontdekte ik meer deze weken. Er is veel online kunst voor handen, zoals Film 1, Cinetree en Qello, en nog gratis ook. Van zoveel troost word ik bijna duizelig. Wie dat allemaal voor me betaalt is me een raadsel, en hoe het kan dat het internet sinds twee weken hier wel soepel doorloopt ook. Het lijkt wel glasvezel. 

Maar goed, in de veelheid moet ik nu nog meer zelf mijn grenzen bewaken, anders word ik overspoeld en raak ik verdwaald. Ik eb daarom nu maar wat meer. Het is immers voorjaar en vastentijd. Bovendien woon ik nog steeds in de rust en ruimte, en snap ik dat de vloed in de eb wordt geboren. 

In mijn onderbuik zie ik danook stiekem al een vaag schijnsel voor me van het eerstvolgende evenementje dat hier zal verrijzen, ergens in de nieuwe tijd. Muziek. Puur. In het echt. Met aanraakbare mensen. Ja, wat een feest zal dat zijn; een feest van overvloed.