Compostbak


Thuis gooi ik het groene afval in de compostbak. Dat gaat mooi. Vooral als het warm is verteert het in een razend tempo. Alles in de natuur is eten voor iets anders. Dood en leven gaan hand in hand. 

Voor ons mensen is dat vaak anders. Als bij ons de dood voorbij komt, staat het leven stil. Is niets vanzelfsprekend meer. De dood is een grens die ruimte maakt voor een nieuwe betekenis van het leven. En zo was er de afgelopen dagen onmacht, angst, woede, maar ook dankbaarheid, troost, aandacht, mededogen en vergeving. De dood opent ogen en harten, en maakt dat wij ons tonen zonder schil of masker. Er is geen ontkomen aan. Het leven is zo kwetsbaar. En in de chaos van het moment en het hart ontstaat dikwijls een nieuw ritme en een nieuw verhaal. Zo brengt de dood nieuw leven. Zo gaan ze hand in hand, door tijd en eeuwigheid. 

Zo'n veertig dagen geleden schoot Gravel & Dust van Ilse de Lange door mijn hoofd.

'Back to the heart of where we began
Break it down till the truth laid bare
Till there's no defenses, no walls to hide us'

Net als nu had ik toen slechts een vaag idee hoe het vervolg van mijn pad er uit zou zijn. Maar ik vond het toen wel passend, zo direct na het carnavalsweekend. Niet dat ik dat vier, maar toch. Terugkijkend kan ik zeggen dat de afgelopen veertig dagen me leven hebben gegeven. Ik kijk er dankbaar op terug. De lente is er in geboren. Warmte, licht, nieuw leven. Ik zie een vuurtje voor me en ik eet een ei. Je zou kunnen zeggen dat we met pasen het begin van alle leven vieren. Liefde. 

In mijn compostbak is dat allemaal niet. Daar peuzelt de schimmel en het insect rustig verder. Er is genoeg te eten en alles gaat op. Behalve de eierschillen die blijven achter.