Paasvuur


Ergens eind februari zag ik 'De Beentjes van Hildegard.' De film zette me opnieuw op het spoor van Hildegard von Bingen en haar visioenen. Ze was één van de bronnen van mn afstudeerthesis. 

Het was als een hernieuwde kennismaking met een oude vriendin. Ik versta haar, hoop ik. Haar teksten zijn oa een aanklacht tegen de manier waarop de RK kerk lichamelijkheid, en de rol van vrouwen in kerk en samenleving predikt en predikte. Ik herken in haar leven ook het leren leven met een lichaam waar je onmogelijk de signalen van kan negeren. Vanuit mijn familielijn ben ik daar niet onbekend mee. De moeder van mijn moeder en mijn oudste dochter leerden mij dat. Ze zijn altijd bij me. Ik schreef eerder over de invloed van het leven van mn oma op mijn leven. Hier

Hildegard zegt dat alles met alles samenhangt. Hoe is voor mij een fraai mysterie. Hoe de lijnen tussen moeders en dochters lopen bijvoorbeeld. Ik heb vaak de idee dat we elkaar zichtbaar en onzichtbaar spiegelen. Zowel tussen mijn moeder en ik, en ik en mn dochters zie ik dat als ik kijk met de ogen van mn hart. Samen bouwen we bruggen in de tijd, en ben ik verbonden met m'n ouders, voorouders en dochters en het leven om me heen. Vandaag in het bijzonder, want ik ben vandaag 45 jaar geworden. Ik ben begonnen met het schilderen van mijn beeld van één van Hildegards visioenen. Zo loopt het lijntje nu. Het vuur blijft altijd branden.