Maestro muziek!



Ik las in een column van een journalist, dat men op redacties van media dol is op aanleidingen. Een aanleiding bestaat in verschillende vormen. Iemand heeft iets met liefde iets gemaakt; bijvoorbeeld een boek of plaat. Dat is mooi, maar steeds vaker vult media zich met misstanden en verontwaardiging. Aanleidingen voor aandacht heeft dan niets met liefde van doen. 

Mannen die lelijke, domme, ondoordachte dingen roepen zijn ook vaak een aanleiding voor aandacht. Haatzaaien, draaierij, een grote bek, verontwaardiging trekt doorgaans graag aan ons. Het is ook veel makkelijker om je daar te begeven dan in een genuanceerde blik op het leven, waar je met jezelf wordt geconfronteerd. Ach, elke dag is er wel één, ergens. 

Soms zou ik zulken met hoge punthakken tot bloedens toe op hun hoofd willen stampen. Hun ballen eraf snijden met een bot mes. Dood willen schoppen. Was het niet om de domheid van hun uitspraken, dan was het wel om de aandacht die ze steeds weer op zich weten te vestigen, de haatdragende details die in hun betoog altijd in het oog springen en de aandacht die ze krijgen en wij ze geven. Ik doe dat niet hoor. 

Nee, ik zet de woede die ik voel door het geweld dat zij met hun voorkomen en woorden aanwakkeren liever om in iets dat als tegenwicht kan dienen. Iets positiefs. Voor mezelf en mijn omgeving. Om wat ik achterlaat als ik er niet meer ben. Ik hoop en verwacht dat meer mensen dat doen. De meeste mensen deugen namelijk. 

En als ik niet de enige ben die daar zo mee omgaat, kan het niet lang meer duren alvorens deze lieden door de juf als kleine jongetjes uit de zandbak worden gehaald, omdat zij terwijl de bel allang is gegaan, zand in de ogen blijven gooien. Het enige wat ze doen is de sfeer op het schoolplein verzieken. Ik zie de juf al komen. Hun tijd is geweest, en de tijd om te spelen is allang aangebroken. Maestro muziek!