Kaders




Het is voor het eerst in tijden dat ik uitkijk naar iets dat meer dan een jaar voor in de tijd ligt. Ik ga een lezing geven.* Ik wil het goed voorbereiden, misschien wel net zo plichtsgetrouw als dat ik altijd mijn huiswerk maakte vroeger. Ambitieus. Hoofd-hart-buik. Alles mooi op een lijn. Geen fouten maken. Die maakte ik in het verleden natuurlijk wel, talloze malen zelfs. Zo kreeg ik tijdens mijn eerste echte baan om de oren dat ik mijn kaders niet goed afbakende. Grenzen. Dat heb ik daarna een beetje geleerd. 


Toe maar, bij mijn eerste echte baan had ik ook slechts HEAO op zak. En toen ik afgestudeerd was als registeraccountant, dat is een post academische opleiding, kreeg ik te horen dat salarisverhoging voor mij daarom niet aan de orde was. Ik had immers geen economie aan de universiteit gestudeerd, zoals dat in de industriele zakenwereld telt. Jammer. Jammer. Jammer. Het werd door mijn universitair geschoolde collega's ook alom betreurd dat ik geen universitaire studie had gedaan. Een vrouw met zoveel talent. Slechts HBO. Zelf leed ik daar toen verder niet onder. Ik was allang blij dát ik de kans had gekregen om te studeren. Maar goed. Het is maar net uit welke wereld je komt. Ik heb mijn salaris toen wel opgeeist. Dat ging gepaard met flink wat gemor van het management, maar het moest. Het ging me niet om het geld, maar ik kon en kan gewoon slecht tegen onrechtvaardigheid. 


Later heb ik overigens dat gat in mijn CV gevuld met een universitaire studie, zonder dat mijn treurende collega's dat overigens wisten. En ik heb dat zo gelaten. 


Nu is dus volgens sommigen alles in geld uit te drukken, maar ik heb daar toch wel vragen over. Zo blijft de waarde van de aarde en een mensenleven toch een gek ding. Ik ben er ook nog niet achter hoe dat zit met vraag en aanbod. Zeker nu we maar één planeet hebben en we met zoveel zijn. Volgens economische principes is een mensenleven dan denk ik niet zoveel meer waard, en de aarde des te meer. Ik vind ook niet dat we mensen kunnen aanwijzen die moeten worden doorgedraaid, om de prijs op een acceptabel peil te krijgen. Ik ga daar niet over. 


Vroeger wel, toen werkte ik namelijk namens het maatschappelijk verkeer. En toen ik registeraccountant was, was mijn tarief daarom ook ongeveer 5x zoveel als dat waar ik nu mee reken. En dat terwijl de opleiding, kennis er nog steeds is, en er alleen maar meer levenservaring is bijgekomen. Maar elke sector heeft zo zijn eigen economische principes. En elke sector hanteert een andere lengte, breedte en statusregel. De ene is wat duurder dan de andere. En weer anderen zijn gewoon te goedkoop. 


Een tarief als waarde voor mezelf berekenen wordt er dus niet eenvoudiger op. De dominante, oude economie rekent bijvoorbeeld niet ecologisch, maar groeit graag tot in het oneindige door. Sneller, hoger, meer. Crisis. Het is een doodlopende weg, maar het is de enige weg die industriële economen kennen. 


Mijn economische waarde is naar hun maatstaven ondertussen dus ook flink gedaald. Dat komt ook omdat ik me niet in een burnout heb gewerkt. Ik wilde het wel hoor, maar mijn lichaam werkte niet mee. Dankzij dat zwakke kwetsbare lichaam van mij, baken ik mijn grenzen dus beter af dan vroeger. Zo. Heb ik toch wat bereikt.


Alhoewel. Voor de lezing van volgend jaar november heb ik te weinig gage gevraagd. Ze zeiden namelijk meteen ja. Ik ben ook nog us in mijn enthousiasme vergeten om teveel te vragen. Dat moet, want ik ben als vrouw nu veel meer waard, zei een invloedrijke feministe me onlangs. Inkomenskloof weet je nog? Nou ja, ik snap dus nog steeds niets van economie, maar ik maak er graag een rijke avond van. 



* meer info over de lezing vind je via www.filosofiecafeemmen.nl