De Miljonair



Driftig verlangt hij naar geborgenheid, aandacht, liefde schiet er door me heen als ik hem zie. In zijn wereld valt het niet mee om dat onbetaald te vinden. Op een dag staat er een mooie vrouw, met krullend haar en ranke benen voor zijn deur. Hij laat haar binnen in zijn riante villa, en toont zijn leven aan haar. Ik kijk via uitzending gemist met haar mee.*

Ze gaan naar zijn boot en onderweg in de auto lacht ze naar hem. Hij dropt namen van mensen die hij hier heeft ontmoet. Beroemdheden. Op een buurtbbq, maar in zijn straat heet dat anders. Vertellen over zulke ontmoetingen houden hem misschien overeind in tijden dat de markt tegenzit en investments niet renderen. Zijn bestaan is er op gebouwd. 

Onzekerheid brengt stress, geld maakt machtig, en brengt een grote verantwoordelijkheid met zich mee. Kapitalistische vrijheid wordt achter de schermen door mensen betaald die minder rechten hebben én door de planeet. Zo functioneert ons stelsel. Iedereen maakt deel uit van dit wereldwijde netwerk. Je kunt de gevolgen van je handelen danook niet als privé eigendom zien. Ik weet niet hoe de miljonair daar over denkt. 

Als ze op zijn schip zijn, wijst hij in een handomdraai meer bootjes van rijken uit de stad aan. Hun bootje is groter. Zijn kinderen zijn ook aanwijsbaar, op een foto. Ze wonen aan de andere kant van de wereld, om vloeiend chinees te leren spreken. Met hun moeder, zijn ex. Zo loopt het leven soms. Hij heeft op meerdere plekken in de wereld huizen. Hotspots. Veel gereisd. Zo kan het lopen als je succesvol bent. Hij heeft er hard voor gewerkt om thuis te zijn in geld. Zijn kinderen zullen min of meer hetzelfde leven leiden als ze groot zijn, tenzij wij kiezen om anders te gaan leven, want zonder samenleving kan de rijke niet zijn. Andersom wel. 

Ik kijk naar hem. Ik wil begrijpen wat hem drijft, maar hij woont in een andere denkwereld. Ik kan er niet bij. Zijn boot jaagt door de wind. Hij kijkt naar de vrouw die hem aandacht geeft. Geborgen. In een andere wereld. Voor heel even.