Zij brengt licht

Ergens in de ochtend braken de vliezen. Ik dacht: 'Nu gaat het beginnen' Ik trok een droge broek aan, ging naar beneden, wachtte af. De wereld werd langzaam wakker, en ik zou vandaag voor de tweede keer moeder worden. Ik belde volgens afspraak mijn moeder, zodat zij onze oudste dochter zou vermaken, terwijl ik boven haar broertje of zusje ter wereld zou brengen. Zo zou het gaan. Het werd later in de ochtend. De weeën zouden nu zo toch wel zo beginnen. Ik belde de verloskundige, die zei dat als de weeën niet zouden komen, ik naar het ziekenhuis zou moeten. Dat maakte me bang, ik wilde niet aan de apparaten en overgeleverd worden aan de kantoortijden van anderen. Dit wilde ik zelf doen. Thuis. Er was voor mij geen enkele aanleiding om te twijfelen aan mijn vermogen. Laat mij maar lopen tussen leven en dood. 


Maar aan het begin van de middag waren er nog steeds geen weeën. Ik begon te ijsberen en besloot mijn yogajuf te bellen. Blijven ijsberen, stuur je moeder met je dochter maar weg, en ga daarna maar onder de douche, en zo had ze nog een paar tips. Ik deed wat ze zei. Ter wereld komen is de allereerste ervaring met een netwerk van mensen die je opvangen als je het niet meer weet. De rust keerde terug in mij en in ons huis. De weeën kwamen aan het begin van de middag dan toch op gang. Intussen was de verloskundige ook gekomen. Hij zat naast Marcel in de slaapkamer en maakte puzzels, terwijl ik tussen de weeën door heen en weer liep. Aan het eind van de middag waren we klaar, en met een paar persweeën poepte ik op een baarkrukje onze tweede dochter uit. Ik kan de pijn en de blijdschap niet meer omschrijven die ik toen voelde. De blijdschap is gebleven. Ik kan namelijk nog steeds niet zeggen hoe fijn het is dat ze vandaag dertien jaar bij ons is. Luka, zij brengt licht.