Het is koers



Het is koers. De televisie is bezet. Hij heeft zich teruggetrokken, de deur is dicht. Niemand mag hem storen. Dit is zijn moment. De mannen zijn vertrokken en in gedachten fietst hij mee. Het is altijd spannend. Je weet namelijk nooit wat er gaat gebeuren. Wie denkt patronen te herkennen of herhalingen te zien heeft het mis. 



Met samengeknepen billen zit hij op het puntje van de bank. Ik heb hem wel eens gezien zo. Dan maakte ik een grapje, maar dan werd hij boos. Daarna werd ik verbannen. Sindsdien kijkt hij altijd alleen. Het is koers. Achter de deur. 



Hoe dichter de fietsers bij de finish komen, hoe meer de fonkeling in zijn ogen toeneemt. Dit is niet zomaar iets. Hier wordt het wezen van zijn bestaan geraakt. Hij maakt opmerkingen, zoals oe, en aaah toe dan toch jonge! Soms slaat hij op de bank met zijn hand. Als de meet in beeld komt, moet ik de deur niet meer opendoen. Dat kan zomaar mijn hele dag verpesten. Vlak voor de streep is de climax. De grote finale. De adrenaline giert door zijn bloed. En dan de ontlading. Zo! roept hij dan uit. Dan is het gedaan. 



Het was koers. Gelukzalig gaat even later de deur open. Hij verlaat het wieleruniversum. Lacht, haalt zijn neus op, en zegt 'Even bijkomen hoor.....'