Sehnsucht



Ja maar jij bent getrouwd. Je bent van een ander. Ik mag niks voor jou voelen. Dat schrijven de wetten voor. Ik schaam me danook voor mijn begerigheid. Mijn hemel, het is ook niet eerlijk. Van alle mensen op de wereld val ik weer op de verkeerde. Terwijl er aan jou niks verkeerd is. Ik zie niks aan jou. 


Heb ik weer. Het is alsof de goden het erom doen. Mij maar plagen. Slapeloze nachten. Laatst droomde ik nog van je ook. Dan word ik dus zo zweverig wakker. En ik weet wel dat ik jou zou moeten vergeten, maar jij bent veel sterker in mij aanwezig dan mijn zwakke hart aankan. Ik vlucht veel te graag in jou. 


Mijn strategie om je gewoon maar te negeren en te vergeten heeft de afgelopen tijd ook niet echt gewerkt. Ik durf het ook niet tegen je te zeggen. Ik ben misschien gewoon een slappeling. En jij hebt al die tijd niks in de gaten. Wat moet jij ook met mij? Ondertussen mediteer ik me suf, en maar spelen. Helpt ook niks. Zo raak ik toch nooit verlicht wel? 


Ondertussen zit jij met die ander volmaakt gelukkig te wezen. Jij bent getrouwd, dus jij houdt alleen maar van die ander. Je bent van die ander. Jij denkt nooit aan mij, dat weet ik heel zeker. En ik maar kijken naar jouw geluk. Weet je wel hoeveel pijn jij mij doet? 


Ja jij beweegt zo makkelijk door het leven. Jij danst steeds voor mijn ogen. Ongevraagd hè. Ik zou je er om moeten haten. Want jij hebt het echt veel eenvoudiger dan ik. Ik dobber al veel te lang rond in de pijn die jij veroorzaakt hebt. En het ergste is dat ik jou er ook nog eens niet de schuld van kan geven. Ik heb je zelf toegelaten in mijn leven. Had ik natuurlijk nooit moeten doen. Wat bezielde me toen toch? Echte liefde voelen, nou hier heb je het. Ik kan zo verlangen naar de rust. 


Ik snap er niks van. Dit gaat echt nooit meer over.