Vissers van mensen maken



Vissers


Uren kijk ik nu naar het water. De dobber deint over de golfjes. Ik ben er mee in gesprek geraakt. Daar ergens is een antwoord. In die andere wereld. Maar hoe groot je bent kan ik nu nog niet zeggen. Hoelang het nog zal duren evenmin. Ik staar maar naar het water. Ik weet niet hoelang ik hier al zit. En of er uberhaupt iets te vangen is. Mijn hoofd raakt langzaam leeg. Tot diep in de nacht vul ik het met denken over jou. Het water klotst ondertussen onverstoorbaar tegen de kade. Als de temperatuur optimaal is, de wind goed staat, ik het eigenlijk al opgeef, zal mijn dobber diep in jouw water zakken. Als je hapt haal ik jou omhoog.  



Vissen


Jij en ik leven in een andere wereld. Jij daar boven en ik hier beneden. Ergens denk ik wel dat ik jou zie zitten, maar zeker weten doe ik het ook niet. Ik voel nattigheid. Ik heb een beeld van je dat niet klopt, maar zo schijn je nu door mijn water heen. Ik volg je en blijf mijn rondjes zwemmen tot ik niet anders kan dan voedsel zoeken. Tot ik het opgeef en jij me iets aanbiedt wat ik hier van nature niet vinden kan. Dat is het moment dat ik zal happen. Dan trek ik met een loeiende vaart je dobber naar beneden. En haal je mij omhoog. Dan ben ik even uit het water, bevrijd, door jou gevangen. 



The Fish - acryl op hardboard- januari 2020
The Fish - acryl op hardboard- januari 2020