Zaaien



De bodem


Het is hier donker. Vele lagen stront zijn hier inmiddels uitgereden. Het heeft in het verleden veel geregend. Ik ben uitgeput en geraakt. Soms reageer ik ronduit toxisch, dan hangt er een naar luchtje om me heen. Er is in mij nog veel dat tot bloei wil komen, maar ik heb het niet altijd in de hand. Geef me maar iets waarmee ik aan het werk kan. Uit een ander leven. Iets wat aanvankelijk het daglicht niet kan verdragen. Wat in mij zal kiemen. Mijn compost zal het zaad tot in het licht dragen. 



Het zaad


Ik weet niet waar ik vandaan kom, maar ik ben hier nu. Ik zwerf over de aarde. Ik kom van ver. Vernederingen hebben mij klein gemaakt. Ik wil tot bloei komen, maar dat gaat pas als jij me toelaat in jouw grond. Pak me op, neem me mee. Ja ik bescherm mezelf. Dat moet. Het leven heeft me gehard. 


Plant me in jouw aarde. Ik ben kwetsbaar, maar als ik me veilig voel, zal ik mezelf openen. Daar in jouw diepte. Geef me maar te drinken. Wat water is voldoende. Ik wortel zelf wel in jouw donker. Geef me tijd en ruimte. Door jou heen zoek ik zelf mijn pad omhoog naar het licht. 




De zaaier


Ik pak het zaad, afkomstig van een eerdere levenscyclus. Het zaad oogt hard maar aan de binnenkant is het zacht. Ik buk om het in de grond te leggen. Nederig, op de knieën. Diep in het donker. Daar waar niemand komt, daar moet je zijn. 


Ja je hoopt op vruchtbare grond, maar dat is nooit helemaal zeker. Verwijder sowieso eerst het gif. Teveel rommel verstikt, maar weet dat als er genoeg stront aan de knikker is, het zaad makkelijk ontkiemt. De bodem kan misschien eerst heftig reageren, maar zal het werk wel zelf doen. Je bent afhankelijk. Laat het los. Er vallen tranen. Kijk niet op van buien van verdriet. Blijf erbij en heb geduld. 


Geef niet op. Als je zaad krachtig genoeg is, zal het zeker ontkiemen. Wees zuinig met water anders verzuipt het zaad, zorg voor voldoende warmte en zonlicht, houd het nieuwe kwetsbare leven een beetje uit de wind, en doe alles met liefde.