Heerlijk eerlijk


Simon ken ik al heel erg lang. Ik denk sinds onze lagere schooltijd, maar ons contact was zoals dat met zoveel mensen gaat, helemaal verwaterd. Tot een tijdje terug toen er ineens een brief van hem in de bus zat. Simon is internationaal chauffeur, maar door de coronatoestand had hij wat minder werk en daardoor eindelijk wat meer tijd voor reflectie en ruimte om in zijn eigen levensgeschiedenis te graven. Toen kwam hij mij dus weer tegen, en heeft hij contact met me gezocht. 


Dat begon met brieven die we de afgelopen tijd naar elkaar stuurden.* Dat ging al mooi, maar het toffe is dus dat hij vorige week ineens ook hier in de tuin voor mijn neus stond, na weet-ik-veel hoeveel jaar. Zo fijn om hem weer te zien! En het klikte direct weer net zoals toen we nog veels te jong waren voor verkering. De afgelopen dagen braken we samen zo makkelijk door onze grote mensenschroom en verlegenheid heen, dat ik er af en toe best van schrok, en we voelen ons nu net als toen alweer behoorlijk thuis bij mekaar. 


We geloven allebei niet zo in complotten, maar hebben wel samen het gevoel dat het misschien zo moet zijn. We hebben de afgelopen dagen danook al veel zitten praten over van alles en nog wat, en wat ik dan zo heerlijk eerlijk van hem vind is dat hij vanmorgen dan toch ook vroeg of hij in de nieuwe tijd- dus als social distancing voorbij is- één van mijn minnaars mag zijn. Hoe leuk is dat?! 


Maar goed, ik kan hem af en toe nog niet helemaal goed peilen en hij oogt me soms ook wel een beetje ongeduldig, en dat werkt op mijn zenuwen, dus daar ik moet me eerst nog eens goed op bedenken. Simon heeft zelf trouwens ook minnaressen genoeg. Hij is immers chauffeur en die hebben in elk stadje wel een schatje. Dat zegt hij niet, maar zulke dingen weet je gewoon. 





* Deze brief stuurde hij me bijvoorbeeld