Sprakeloos



Het waait lekker vandaag. Over het veld zie ik het zand in golven gaan. Mooi zomerwindje. De witte bloesem van de bomen waait als sneeuw bovenlangs. De paardenbloemen dansen voor mijn ogen. Ik lig in het gras aardbeien te eten. Bij te komen. Ik had nachtdienst. Truusje, de oude pony is de laatste dagen opvallend vrolijk. Ze huppelt als een jonge meid in het rond. 


Er is iets veranderd. Hier, van binnen. Diepe rust. Ik kijk met andere ogen. Glashelder. Ik zing ook anders. Af en toe nog even lachen en huilen om wat er de afgelopen dagen is gebeurd. Hoe mijn lijf soms ook mooi tekeer ging. Niet normaal.


Sarah en Simon zijn nu op huwelijksreis. Ze hadden het over Jipsingboertange. Ze zullen later hier wel weer zijn. Simon liet bij vertrek nog een prachtig gedicht achter, en Sarah een fraai muziekje. Mooie zielen zijn het. Ze hebben me misschien iets van schoonheid, goedheid en waarheid getoond, er zijn een paar dingen op zijn plek gevallen, muziek en humor die er in de lucht hangt, en ik weet niet wat al niet meer. Sprakeloos.