26. mei 2019
Vanmorgen las ik dat de wereld niet weet hoe ze om moet gaan met en bang is voor de woede van vrouwen.* Dat laatste klopt, ik ben heel bang voor mijn eigen woede, van een briesje tot orkaankracht. Het zit in mij, soms wordt het aangewakkerd. Misschien kijk ik daarom graag naar surfers. Surfers weten hoe ze moeten blijven staan met wind. Zelf heb ik van mijn oudste dochter geleerd hoe ik omga met boosheid, van anderen. Want als ik zelf kwaad ben, uit ik het zelden. Als ik als kind boos was,...
23. mei 2019
Wat zong ze vals! Ik hoor dat er gepraat wordt. Er zijn ook mensen opgestaan die het beter zouden doen. Zangers, zangeressen en andere kunstenaars. Iedereen. Europa is opgeschud en weer in beweging. In Dalerveen gaat het wereldnieuws deels langs me heen. Ik ben met andere dingen bezig. Zo heeft mijn jongste dochter gevraagd of ik haar wil helpen bij de voorbereiding van haar spreekbeurt; over satanisme. Dat wil ik wel. Zo komt mijn theologische kennis ook nog us van pas. Ik ga bij haar zitten...
21. mei 2019
Mijn jongste dochter komt bij me staan. 'Mam, die gekke winkel waar je laatst was he?' 'Hmm' 'Heb je daar die de witte chocola gekocht?' 'Hmm' Ik kijk op van mijn schilderezel, en zeg: 'Die ineens op was?' Ik kijk haar even aan, zeg niks en ga daarna verder met schilderen. Ze zegt: 'Ik heb er maar 1 stukje van gehad....' Ik kijk haar nogmaals aan en moet inwendig lachen om haar gezicht. 'Ik heb het niet gedaan!' meldt ze vervolgens vol overtuiging. Ik zeg: 'Die witte chocola komt inderdaad van...
19. mei 2019
De wereld moet overleven! Dat vinden we. En daar hoort het insect bij. Het gaat niet goed met ze, zeggen ze. Het is zelfs op het journaal geweest, en het stond in de krant. Dus dan is het menens. Om het huis merk ik er weinig van, maar dat komt omdat ik in het paradijs woon. In het paradijs zit in huis in de kamer, aan de binnenkant van het raam een bij. Het is de derde bij vandaag. Het gezoem roept me. Ik loop er naartoe en pak het bekertje onder de bank weg. Ik steek mijn neus en kin iets...
17. mei 2019
Mevrouw Ongeduld en meneer Vertragen eisen mijn aandacht op. Een nieuwe poging tot vervreemding, dat schuilt in de ruimte en in de tijd. Mijn telefoon gaat uit, voor een paar uur of langer. Ik kijk naar mijn dagschema, streep weg. Het noodzakelijke blijft: dansen, lekker eten (3x daags), fijn douchen, buiten, brood bakken, paarden voeren, poep scheppen, schilderen en schrijven. Vaker in bad. Dat soort dingen, de rest laat zich aanvullen. Laat de wereld maar druk zijn. Ik zal niet ten onder gaan...
16. mei 2019
Op mijn weg speelt mijn lichaam een belangrijke rol, het is het voertuig van mijn geest. Ze werken samen. Verrukking en pijn zijn voor mij danook drijfveren om steeds weer op pad te gaan. Deze tekst gaat over de weg van pijn. Sinds mijn vijftiende zoek ik naar een antwoord op de vraag wat menstruatie is, en waarom het zoveel pijn teweeg brengt bij me. Het reguliere circus kwam daarbij niet verder dan: neem maar een paracetamol of laat je baarmoeder verwijderen. Een antwoord waar je volgens mij...
12. mei 2019
Is het mogelijk om thuis een vakantiegevoel te creeeren? Op een zelfde plek, met dezelfde omstandigheden zo weg te gaan, dat je hetzelfde, de werkelijkheid anders ziet? Met nieuwe ogen. Ik ben er nog niet uit. Daarom neem ik de proef op de som en ga zonder camera op pad. Bij de rivier ga ik in een veld met plantjes liggen. Ik kijk naar een doodgewoon plantje, zuring. Ik kijk er langer naar en zie daardoor meer; de vorm, de kleurschakeling, aantal bloempjes. Prachtig! Mijn leven heeft zin. Ik...
10. mei 2019
Van ver af hoor ik Noura alweer aankomen. Wraauw. Een paar keer per dag, soms ook s nachts. Ze komt me tegemoet, met de tred van een dressuurpaard. Wraauw. Dit geluid maakt ze alleen met eten in haar bek. Ze roept haar jongen, denk ik. Die zijn een paar jaar geleden uitgewaaid. Haar baarmoeder is verwijderd, maar haar gang is ongewijzigd. Het geluid komt uit haar onderbuik, diep met hoge tonen. Ze blijft het herhalen tot ze in huis, of vlakbij de voordeur is. Ze legt het eten neer en kijkt om...
04. mei 2019
In het pretpark waar ik omwille van mijn dochters ben, loopt een bekende nederlander rond. Niet zomaar iemand, een schaatser met olympisch goud op zak. Het park is groot genoeg om hem een paar keer tegen te komen. We maken een paar rondjes. De eerste keer dat ik de man zie, denk ik ' Goh, da's toch die-en-die?' waarna ik het bij het tweede rondje aan mezelf bevestig. Het is hem echt! De man is met zijn familie op stap. Hij gaat net als ik in de achtbaan en even later zie ik hem ook in de...
01. mei 2019
Mensen met en zonder plan, ze bestaan. Mensen die orde aanbrengen in chaos, en mensen die dat niet doen. Mensen die geen orde aanbrengen en dientengevolge dingen kwijtraken, zijn ook vaak mensen die vinden wat ze niet zoeken. Ontdekkingsreizigers. Tot die laatste categorie wil ik horen. Marcel behoort vaak tot de categorie mensen die vinden wat ze wel zoeken. Zo kan hij me precies vertellen welke buslijn ik een willekeurige stad of dorp moet hebben, om van A naar B te komen. Niet dat ik met de...

Meer weergeven