23. mei 2024
En dan is er altijd weer Die ellendige ex Waar hij het nog zo goed mee kan vinden Waar hij het zo leuk mee heeft gehad Waar hij zo mee kon lachen En die zo geweldig was in bed En dan is er altijd weer Die ellendige bezitterigheid Waar ik niet aan wil beginnen Waar ik al zo vaak ruzie mee heb gehad Waar ik zo mee liep te stoeien En die me zo wakker hield in bed En dan is er altijd weer Die ex die mij nu met hem ziet En denkt aan hem wil ik nooit meer beginnen Waar heb ik zo vaak ruzie mee heb...
12. mei 2024
Het zou de laatste keer zijn dat ze elkaar zagen. Of beter, dat ze even heel close elkaar waren. Het lot had het zo beslist, als zij dichtbij kwam, was het daarna snel voorbij. Ze wist het toen nog niet, maar dit zou de eerste keer zijn dat ze zich zou herinneren. Ze lagen met z'n tweeën op haar bed. Tien jaar allebei, en gek op elkaar. Ze waren vriendinnen sinds ze konden lopen. Zij was Jip en zij was Kip. Of eigenlijke waren ze allebei jongens; buiten spelen, hutten bouwen, in de bosjes....
10. mei 2024
Ze luusterde soms uurn noar heur pa's verhoal'n, en als ze op een mooie zundagmiddag noa een tiedje dacht dat ze ook wel wat vertell'n mog over het plezaar dat ze had had bie't wotter, en wat ze dei weeke metmokt had bie snoepwinkeltje, dan mos heur pa altied weg of weer aan't waark. Gain tied om noar heur te luuster'n. Guster nait, vandaoge nait, en doarom hoopte ze op mörgen. Mörgen was 't heur beurt om verhaoltjes te deil'n. Ze had zin in mörgen. Ze had aal een huile bult schriefsels...
09. mei 2024
Met mie is alles goud We hebb'n tur nait meer over Het is aal west Mien verdrait slik ik mor deur wie mot verder, aals mor deur As't mie morgen vroagst 'Hou gait met die?' Dan zeg ik altied goud Ik zwieg mor onder mien hoed trekt d'ur wat Ik ben bedekt met stein'n D'ur is ain muur om mie bouwt Woar ik nait achter kiek'n kinn Ik zwieg over mien troan'n Gain aine soll maark'n Dat d'ur iets kapot is bie mie Doar belast ik die nait mit Ik goa alsmoar deur Mor ik mis wel us wat ik nait bevatt'n kinn...
07. mei 2024
Ik heb zo'n zin aan De Braderie Doar kinst dien geld weer uutgeefn Dan is hier ja wat te doun Dan kinst de keet weer us uut Veur waat kaamis en onfatsoun Zelf kreeg ik mijn leeste centen guster van mien boas ik huf nait weer kom zee uh durbie d'ur is gain waark meer hier veur mie Ik kinn hier nooit meer vot ben berooid en mien huus is aal kapot Mor ik wait bie braderie rabbelt t geld bie die in de buutse net aas bie die mooie duutse Ik zing dan ain veessie veur die En dan geefst doe dien leeste...
01. mei 2024
Ergens in april 1987 stond in de krant dat een vrouw was vermoord. Ze was daarvoor verkracht. Ik was 12 en las de krant, want zo kon ik wat leren van wat er in de wereld gebeurde. Wat verkrachting was, dat wist ik niet. Ik vroeg het aan mijn broertje, die wist het ook niet, en daarom vroegen we het die avond aan onze ouders. Mijn vader en moeder zaten na het acht uur journaal wat ongemakkelijk tegenover ons, en mijn vader vertelde met een gespannen hoofd over sex. Dat was de eerste keer dat hij...
28. april 2024
'Ik doe niet meer mee,' had ze gezegd. Ze wilde niet meer op het podium staan, maar de feestcommissie had aangedrongen. Het was teveel, maar nu boden ze meer. Dit kon ze niet laten liggen. Ze zwichtte. Ze moest toch maar meedoen. Ze had er geen zin in. Weer hetzelfde verhaal vertellen. Dat deed ze nu al zolang. Weer die poppenkast. Weer net doen alsof zij het prachtig vond. Weer eerbiedig buigen. Professioneel doen. Lief lachen. Daar stond ze weer met het lood in de schoenen en knikkende...
26. april 2024
Hoe het nietszeggende leventje van Kobus en Sofietje op een dag veranderde Er was eens een heel klein mannetje, hij woonde diep in het bos. Niemand kende zijn naam. Kobus had hele grote voeten en een kleine neus. Zijn ogen waren blauw, en hij had krullen in zijn haar. Kobus sprak met de dieren in het bos. De eekhoorn deelde zijn nootjes met hem en soms sliep Kobus in een nestje van de vogels. Kobus kon ook heel goed klimmen. Op een dag kwam er vrouwtje vlakbij de plek waar Kobus graag in het...
24. april 2024
Plotseling ben je uit mijn leven gegaan. Kapot laat je me achter. Van de een op andere dag ben je er niet meer. Ik kijk door de foto's waar we samen op staan. Lachend. Door de jaren heen. We bouwden ons een wereld. Daarin waren we beroemd en was het applaus dikwijls teveel. 'Zo goed waren we nou ook weer niet.' Je liet me dromen en ging met me mee. De signalen dat jij er uit zou stappen, heb ik genegeerd. Je vond jezelf niet zo belangrijk. Je wilde ook geen conflict. Je liep weg. Het was beter...
23. april 2024
Er zit een scheur in mijn hart, en die zit er al zolang ik weet. Het is aangeboren of ging naar binnen toen ik de rits niet dicht deed Die scheur heelt langzaam of misschien ook helemaal niet. Je moet denk ik wat geluk hebben met wie je in het leven ziet Soms kreunt de scheur. Dan trekt de wond weer open. Dan toont het ongrijpbare gemis zich weer. Dan vindt mijn hoofd een oorzaak, maar mijn heimwee doet dan heus niet minder zeer Dan zit ik weer met mijn ongerijmd verdriet De tijd verdrijven...

Meer weergeven