14. april 2024
Afgelopen levensjaar leerde ik .... Dat ik me aan mensen hecht Dat het okay is om me alleen te voelen Dat ik graag aandachtig luister Onbevoordeeld en zacht Dat ik houd van eenvoud en diepgang Dat ik geniet van leren en maken Dat ik geniet van aandacht krijgen Dat leven om verbindingen gaat Dat ik daarin struikel en val Dat ik boos mag zijn Dat ik baas ben in mijn hoofd En in mijn buik Dat ik weet hoe ik tot leven kom Dat langzaam lekker is Dat ik heel slim ben Dat ik hulp mag vragen Dat ik...
11. april 2024
Morgen vieren mijn klasgenoten een feestje heb ik gehoord. Iedereen is welkom, behalve ik. Ze zeiden dat het niks met mij te maken had. Kwestie van keuzes. Morgen is er een klassefeestje heb ik gehoord, en iedereen waarvan ik hoopte dat het ook mijn schoolvriendje was is er bij. Zij gaan koekhappen en dansen. Ze gaan zingen en aardappel poepen. Ze gaan met water en klei spelen. Niemand zal naar mij vragen. Voor hen besta ik niet. Morgen is er een feestje van iemand in de klas heb ik gehoord. De...
06. april 2024
Hij wilde een plek om vrij te zijn en niet alleen. Die plek vond hij bij haar, tot het moment dat hij ontdekte dat zij ook haar grenzen kent, en hij niet zo vrij kon zijn als hij zich vooraf had gedacht. Nu is hij gegaan, naar een volgende vrouw. Ze lijkt op zijn moeder. Ze zorgt voor hem en houd hem jong. Soms is hij bang voor haar. Ach kijk hem nu toch zitten, op haar knie. Volwassen zeg je? Nee dat wordt hij nie. Zij wilde een plek om vrij te zijn en niet alleen. Die plek vond ze bij hem,...
06. april 2024
Gisteren ben ik weer afgewezen. Het moet de 70e keer zijn. Tijd voor taart! Het werk zou te saai voor me zijn, zei hij na 10 minuten. Dat argument had ik eerder gehoord van een baan op WO niveau, maar nog niet eerder voor een functie op VMBO niveau. 'Je kent me niet,' zei ik, maar het mocht niet baten. Onderweg terug naar huis dacht ik terug aan wat Seedorf onlangs over werving en selectie in de voetballerij zei. Dit. Dat de blanke mannen in de besturen zitten en de donkere jongens op het veld...
01. april 2024
God ik moet even met je praten, want het gaat al een tijd niet zo goed in dat huis van je. Ik was er zelf al bij weggelopen, maar dat heeft dus niks geholpen. Wat ik eens als thuis ervoer is voor zoveel mensen allang geen thuis meer. Ik mis wel eens de mis tijdens dagen als deze. Van die vieringen waarin ik mocht zingen en voorlezen. Dat wat er gebeurde met het aansteken van een kaars. Iets dat heel belangrijk was. Van die diensten waar iedereen meezong met 'U Zij De Glorie' Zo'n prachtig...
27. maart 2024
Mien buurman is weg goan. Mien huus wordt sloopt en komt nait weerôm. Kom mie nait vroagen hou of't gait met mie, kist zelf ja wel zain. Dit was mien huus. Ik heb allenig nog ain foto. Mijn ma het hier altied woont, en ik heb als jonkje in dizze stroat speult. Kiek doar, woar nou dei widde bussies stoan. Ze nuimn dit versterkingsoperoatie. Mor wie binn zulf verscheurd en verzakt. Ik geleuf dur nait meer in. Tegen de oabend scheur'n de bussies wieder richting stad. Als't licht komm'n ze...
21. maart 2024
Vanavond was ik bij Nij Begun in Delfzijl. Een avond waar aan de hand van twee sprekers de betrokkenheid van inwoners bij de nieuwe sociale agenda werd gevraagd. Er is geld te verdelen in Groningen en Noord Drenthe.* De eerste spreker liet zien hoe ze in Rotterdam Zuid er voor zorgen dat iedereen mee gaat doen met het leven. Het is een ingewikkeld gemaakt meerjarenplan, dat voor de nodige bureaucratische werkgelegenheid zorgt. Marco Pastores is er trots op; thuis alles op orde maken, kinderen...
20. maart 2024
Lang had ik op hem gewacht. Hij zou mij vertellen over zijn geheimen. Zijn mislukkingen en heldendaden. Zijn verdriet en zijn trots. Ik wilde ze horen, en hem er mee verslaan. Winnen. Ik zou zeker weten winnen. Dat was de enige weg. Het laatste woord zou voor mij zijn. Hij maakte het in me los, de stille onuitgesproken woede. Nu zou de wereld er van weten. Het ongeziene deel in mij. Mijn onvermogen. Ik koos hem. Hij, die geen fout had gemaakt. Die er alleen maar was en waarvan geen mens wist of...
09. maart 2024
Hoe jij een verhaal werd in mijn hoofd kan ik niet meer terughalen, ik weet nog dat ik verlangen voelde, iets anders Toen kwam jij, zo ineens, en zo anders dan ik me had voorgesteld, zoveel mooier en vertrouwder, nee nog mooier en vertrouwder dan ik me had kunnen bedenken Ik had nooit gedacht dat jij en ik een verhaal werden dat ik niet meer achterhalen kan maar ik voel je waar ik ook maar kijk, in de maan, in de kauwen bij de bushalte, in je stem en in je lach, in de zon op mijn gezicht, in de...
08. maart 2024
Deze week liep ik met m'n moeder door het bos. We spraken over nu en over vroeger. Hoe het bij haar thuis ging. Wie haar moeder was. Ze ging te vroeg, mijn moeder was toen 13 jaar. Soms komt zezomaar ineens voorbij. De verbindingen tussen mij en mijn toen voel ik dan sterk. Ik ben de eerste vrouw in mijn familie die ging studeren, en waar ik soms antwoorden vind, waren er voor mijn oma's vrouwenpijn geen antwoorden op de pijn die in haar lichaam verborgen zat. Ik hadeen paar geleden ook niet...

Meer weergeven