26. maart 2020
'Een vijver kan niet in een flits bevroren zijn, het moet daarvoor een langere tijd vriezen.' Dat zei Godfried Bomans, bij zijn zienswijze over het komen en gaan. Het is opgenomen in 1970. De rust die in zijn stem is niets vergeleken met het rumoer dat ik waarneem in praatprogramma's, zoals de DWDD. Ik kan niet naar die programma's kijken. Los van de inhoud die mij zelden aanspreekt, gaat het te snel voor mijn traagwerkende brein. Ik heb behoefte aan rust en regelmaat dat samenvalt met de...
23. maart 2020
Er zijn veel bomen in mijn tuin, waaronder een kastanjeboom. Ik kijk er elke dag wel een keer naar. Soms zit ik er lang tegenaan. De boom is diepgeworteld en staat in verbinding met andere bomen en de rest van het tuinleven. Hij trekt zich daarbij niks aan van de tuingrenzen. Hij staat er al een paar jaar. Waar hij vandaan komt weet ik niet, wie hem gekweekt evenmin. Ergens in de tijd was ergens de eerste boom, de overoveroverover-in het kwadraat-grootouder. Er woont miljoenen jaren leven in de...
19. maart 2020
Heel lang geleden droomde ik veel. Reuzen, kabouters, wolven, elfjes. Ze kwamen allemaal voorbij. Ik mengde ze met de verhalen die m'n moeder me voorlas; Daniel in de Leeuwenkuil, Roodkapje, David en Goliath, Sneeuwwitje, enzo. Je kent ze wel. Ze lopen allemaal goed af. Ik leefde en speelde de hele dag met de figuren uit m'n dromen en 's avonds ging ik met ze naar bed. Soms schrok ik 's nachts wakker van een enge droom. Dan wilde de reus me vangen, en werd ik bang. Zo stapte ik vaak 's nachts...
14. maart 2020
En toen was het ineens zover. De dam was doorgebroken en het water stroomde. Na negen maanden wist ik dat het zou komen, had het van verre zien aankomen, maar toch was ik er wat onrustig van. Ik had mijn bevallingsnestje zorgvuldig ingericht en ik was weg van de hectiek, in stilte en rust. Het nieuwe leven kondigde zich aan. Kerel wat deed dat pijn. Veel pijn. Mijn kind zakte met het hele lichaam naar beneden, om later door mij omhoog te worden getild. Maar zo ver was het nog niet. Ik moest...
07. maart 2020
Als ik later groot ben, wil ik een oude wijze vrouw zijn. Zo'n eentje die zinnen zegt of schrijft die raak zijn of aan wiens blik je weet waar je aan toe bent. Naar wie je toe gaat voor een wijs advies. Zo'n eentje waarbij iedereen stilvalt als ze binnenkomt. Ik geloof in sprookjes. Om dat te worden, oefen ik in het kijken en het luisteren. Dat is moeilijk. Tijdens het tekenen, dat ik nu 3,5 jaar doe valt het me vooral op hoe lastig het kijken is. Hoe slecht ik daarin getraind ben. Net als in...
06. maart 2020
De luchten boven de Dollard zijn prachtig vandaag. Regen, zon en veel vogels. Ik zit in de kijkhut me te vermaken in het grote niets. Na een uurtje in de stilte komt er een vrouw binnen. Voorzichtig schuift ze de deur open. Hoi, zeg ik. Hoi, zegt ze terug. Ze gaat rechts van me zitten, installeert zich en kijkt een tijdje door haar kijker naar de eenden. Wat is de lucht mooi vandaag, zegt ze. Hmmhmm, mompel ik. Ik wil hier eigenlijk niet praten, maar goed toe maar. Zij begint. Haar donkere haar...
01. maart 2020
Ik heb het voorrecht om alvast naar de nieuwe plaat van Mariecke Borger te mogen luisteren. Vandaar dat ik al een tijdje door zonnige velden loop. Ik heb de wind in de rug en het is hier goed. Ze is niet ver en staat in het gras uit te kijken over dat wat geweest is. Er hangt engelachtige gloed om haar heen en ze wordt zo mooi begeleid. Er zijn gitaren en andere snaren. Intiem, subtiel en heel fraai in balans. Haar stem is prachtig helder en zacht. Puur en zuiver. En ik droom er verder op weg....
28. februari 2020
Mooi woord, nooit eerder gehoord. Ik zie het op de verwijsbrief van mn tandarts staan, na weer een zalig bezoek. Ja hij houdt van zijn vak, en het is met eenzame klasse waar hij zijn vingers en instrumenten mee door mijn mond stuurt. Ik kijk alweer uit naar de volgende controle. Maar goed, vandaag moet ik opschalen, naar het ziekenhuis. Voorafgaand aan apexresectie ontmoet ik de dienstdoende kaakchirurg. Hij vertelt wat hij gaat doen. Wortels afsnijden. Ontsteking weghalen. Ik vraag hem of hij...
18. februari 2020
Dood. Je bent zo hard, je doet het hart zo zeer. Je laat het schreeuwen van onmacht en gemis. Je neemt geliefden zonder vragen. Soms onverwacht. Dood, je laat me steeds weer stil staan, en gooit m'n plannen en schema's in de war. Jij bent een mysterie dat zich niet laat controleren, en je eist dat ik naar je kijk. Ja dagelijks ben ik met je bezig, maar wennen kan ik niet aan jou. Jij bent een vreemde vriend. Toch leer ik met jou te leven. Ja, ik heb zelfs van jou geleerd; want iedere keer als...
13. februari 2020
De expositie Toekomst Denken wordt komend weekend geopend. Er doen maar liefst 75 Drentse kunstenaars mee, waaronder ik met The Hat en The Carousel. Voor een enkele kunstenaar die meedoet aan deze expositie is er een vervolg; een masterclass traject. Invloed daarop heb ik niet echt maar er is ook een publieksjury, met een belangrijke stem. En in die jury zit iedereen die de komende weken zijn stem uitbrengt in het CBK. U, jij, wij! Publieksstem. Ik snap hoe dat gaat. Je schreeuwt van de daken...

Meer weergeven