11. oktober 2019
Het is een paar jaar geleden. In de tijd dat facebook nog maar net bestond. Dat je een paar facebookvrienden had, en een bericht wel twee dagen bovenaan de lijst met berichten bleef staan. Het was in die tijd dat ik veel contact had met Wouter. Ik weet niet meer wanneer we elkaar voor het eerst ontmoetten. Misschien was het in Hooghalen, waar ik bij Natuurcamping Thyenkamp m'n eerste pickin party organiseerde. Hij had in Enschede al eens geprobeerd om een pickin party te organiseren; maar daar...
07. oktober 2019
Er zijn dagen dat ik me slecht voel, dan word ik wakker met heftige hoofdpijn.* Het is vooral dan moeilijk om te accepteren dat ik niet kan rennen en vliegen zoals anderen lijken te doen. In elk huis, met iedereen is wat. Het meeste verdriet zie je niet, of pas als de boel ploft of iets eindigt. Ik weet het. Schrijven is een van de manieren die me ruimte geeft naast dansen, zingen en schilderen. Het de wereld inslingeren ook. Ik ga m’n weg, dit geeft me leven. Hier heb je het. De pijn knalt...
03. oktober 2019
De stemmen in mijn hoofd voerden in het bos een gesprek. Ik herkende de stemmen van de schilder en van de schrijver. Ik schreef het stiekem op. Lees, luister en huiver. Schrijver: Heeft u als schilder behoefte om uw werk nader te verklaren? Schilder: Nee, dat heb ik niet. Maar u vraagt het mij. Schrijver: U bent toch theoloog? Schilder: Ja Schrijver: Theologen wordt wel verweten dat zij overal zin in zien. Schilder: Ja daarin moet ik u gelijk in geven, dat doen theologen. Tot vervelends toe....
27. september 2019
Het landschap in de Appalachen is prachtig. Ik voel me erg thuis in deze bergen. Maar dan de infrastructuur. Enkele waarnemingen. In de appalachen is bijna elk dorp op dezelfde manier gestructureerd: de grote winkelketens en benzinestations staan bij elkaar, net buiten het dorp. De winkels zijn gevestigd in gebouwen die overal hetzelfde zijn; vierkant, met een klokachtig gewelf er bovenop. Zandkleur met een tint crème. Heel voorspelbaar. Dit was niet altijd zo. Eens waren er in veel dorpen...
18. september 2019
Beng! Die hitte als ik uit de auto open doe bij het honkbalstadion. Ik stap toch maar uit en loop samen met andere concertbezoekers naar de ingang. Er zijn veel mensen op de been. Bij de beveiliging aangekomen zie ik dat er geen tas mee naar binnen mag, maar dat moet je met een korreltje zout nemen geloof ik; mijn rugzakje gaat mee naar binnen. Flesje water met dop ook. Dat is hier geen wapen. Binnen kijk ik m'n ogen uit. Er is veel volk. Op de thuisplaat staat vanavond de geluidsman. Op het...
13. september 2019
Na een paar dagen in de bergen moet ik even in beton slapen. In een goed bed. Ik rijd er naartoe. Als ik het huisje betreed dat ik gereserveerd heb, is de eigenaresse boven bezig met een man. De airco is stuk, en hij maakt hem. Zonder airco is het in deze streek niet uit te houden. Elk gebouw heeft het aan staan. Boven is het snikheet. Ik wacht af. Na een uurtje heeft de man het gerepareerd en komt hij naar beneden. Ik zie hem vanaf de bank waar ik op ben geplofd. Het zweet gutst van z’n kop....
09. september 2019
Bij de autoverhuur staat een rij. Mensen met grote koffers staan achter elkaar opgesteld. Als ik aan kom lopen, zie ik aan de gezichten dat het lang duurt. Er klopt iets niet. Ik sluit aan en wacht af. Na een kwartier schuift het wat op. Achter de balie hoor ik zuchten. De drie medewerkers klagen. Het is ook heel warm, ondanks de airco. Ik ga verder met vingerhaken. Ik ben op vakantie en mn gevoelsleven is bijna dood. 10 uur vliegen. Wat wil je, da’s niet gezond. Na een uurtje ben ik bijna...
23. juli 2019
Als we in de auto zitten om onze jongste dochter op te halen, zegt hij: 'Ik moet je wat vertellen.' Hij klinkt serieus en boos. 'Afgelopen weekend zijn er dingen gebeurd op het kamp van onze dochter. De leidster van het kamp heeft mij en alle andere 24 ouders daarover gebeld.' Ik hoor het aan terwijl we richting Ermerstrand rijden. Het is stil als we aankomen bij het Ermerstrand. Bijna eng. 'Blijkbaar komt hier niemand, als je niet voor het parkeren hoeft te betalen,' zeg ik. We lopen naar de...
21. juli 2019
Als ik bijna thuis ben komt mijn hart tot leven. Nog twee kilometer, ik rijd het voorlaatste dorp uit. De drempel over richting Dalerveen. Twee en half jaar woon ik er nu. De stilte, de rust, de vrijheid wordt steeds meer van mij. Ik kan niet goed in woorden uitdrukken wat het met me doet; het verlangen om thuis te zijn wordt steeds groter. Als ik over de drempel ben en weer snelheid maak, schrik ik op. Er komt een hond blaffend op mijn auto af. Het gaat de straat op en komt recht op me af. Ik...
20. juli 2019
Dit is hem, zei een vriendin van me. We kwamen net van de dansvloer, het was warm. Nee heet was het in de sporthal van Selwerd; een eindfeest of een ander excuus om te dansen en dronken te worden. Voor me stond een vent met dromerige groenbruine ogen en een blauwgroene blokjesblouse. Z'n handen over elkaar, een biertje in zijn hand. Hoi, zei hij. Ik keek hem wat glazig aan. O hoi, zei ik. Ik was net van de dansvloer, ik had dorst en deze lange verschijning met maf haar kwam wat ongelegen. Ik...

Meer weergeven